Τετάρτη, 18 Σεπτεμβρίου 2013

«Όλοι Ναζί τον φάγατε»



|


Πέρυσι το καλοκαίρι είδες το διαφημιστικό τρέιλερ και γελούσες στο καφενείο. «Και λίγες έφαγε η παλιοκουμμούνα» έλεγες στον κολλητό σου κι αυτός σου απαντούσε «να αγιάσει το χέρι του Ηλία». Τον επιβράβευσες τον Ηλία με την ψήφο σου και τον έστειλες στο «μπουρδέλο» να τους πλακώσει όλους στο ξύλο. Μαζί έστειλες στη Βουλή και μια συμμορία «γνήσιων Ελλήνων» για να ξεβρομίσουν τον τόπο από αλλόθρησκους «υπάνθρωπους» και αλλόφυλες «κατσαρίδες». Εδώ και ένα χρόνο κάποιοι δεν τολμούν να στο πουν στα ίσια επειδή φοβούνται μη σε χάσουν από «πελάτη». Σε λένε ανήξερο, σε βαφτίζουν ανίδεο και παραπλανημένο. Μα προς θεού δεν σε λένε φασίστα, δεν σε λένε Ναζί μη και σε στενοχωρήσουν. Οι καιροί είναι δύσκολοι λένε και κανείς δεν περισσεύει. Είτε είναι ψηφοφόροι είτε είναι τηλεθεατές, αναγνώστες ή ακροατές. «Δεν είναι στο DNA του Έλληνα ο φασισμός» όπως λέει και ο πρωθυπουργός μας. Ε, για να το λέει αυτός κάτι θα ξέρει. Εξάλλου η πόρτα της πολυκατοικίας θα είναι πάντα ανοιχτή για σένα. Αν σοβαρευτείς και λιγάκι ακόμα και στην κυβέρνηση χωράς. 
Όσο και να σε «χαϊδεύουν» όμως θέλω να το ξέρεις. Το ψηφοδέλτιο σου είναι βαμμένο με αίμα. Η απάντηση που έδωσες πριν λίγες μέρες στο γκάλοπ είναι κι αυτή βαμμένη με αίμα. Οι πατάτες και τα πεπόνια που σου έδωσαν είναι κι αυτά βαμμένα με αίμα. Και όχι με αίμα «ξένου» αλλά με αίμα Έλληνα. Όπως αυτό που πας και δίνεις στις ρατσιστικές τους αιμοδοσίες. Αλλά το πρόβλημά τους δεν ήταν οι «ξένοι». Αυτό ήταν το άλλοθι για να σε φέρουν δίπλα τους. Το πρόβλημά τους είναι εδώ. Ανάμεσά μας. Και τώρα έγινες κι εσύ μέρος του «προβλήματος». Τώρα δεν είσαι απλά ένας αγανακτισμένος ψηφοφόρος. Είσαι Ναζί και συνένοχος. Το αίμα του Παύλου λέρωσε κι εσένα και δεν ξεπλένεται με «δεν άκουσα, δεν ήξερα». Και άκουσες και είδες και ήξερες. Το είδες από εκείνο το πρωί που ο Ηλίας σου χαστούκιζε τη Λιάνα την «κουμμούνα». Εσύ τους έδωσες τον σουγιά και το μαχαίρι. Κι όπως έλεγε κι ο Πάγκαλος «μαζί τον φάγατε» ή... «ναζί τον φάγατε».

Σάββατο, 29 Ιουνίου 2013

Έχει όνομα: τη λένε Βαρβάρα Αργυρίου. Και ήταν η μητέρα μου


Του γιου της Πέτρου Αργυρίου (agriazwa.blogspot.com)


(Η μητέρα μου Βαρβάρα Αργυρίου, με την λατρεμένη της κορούλα, Καλοκαίρι 2012)

Δεν κρατάω πλέον λογαριασμό για τις αυτοκτονίες της κρίσης. Είμαι όμως απόλυτα βέβαιος ότι από χθες είναι +1. Και είμαι τόσο βέβαιος, γιατί αυτό το +1 που προστέθηκε στα μαθηματικά του θανάτου ήταν… η μητέρα μου.

Από τους γονείς μου αποσυνδέθηκα συναισθηματικά πολύ νωρίς γιατί εκείνοι υποστήριζαν το σύστημα και με προετοίμαζαν για αυτό όπως κάναν όλοι οι νοικοκυραίοι της εποχής.
Στα εφηβικά μου μάτια, η συναισθηματική μου απομάκρυνση από τους γονείς μου ήταν μια τιτάνια μάχη κατά του συστήματος που γνώριζα από τα μικρά μου πόσο στρεβλό και διεφθαρμένο ήταν χωρίς να χρειάζομαι κάποια δηλητηριώδη πολιτική κατήχηση για να με προγραμματίσει.
Φυσικά, όσο δίκιο και αν είχα, είχα άδικο. Γιατί οι γονείς μου, όπως εκατομμύρια άλλοι γονείς, ήταν απλοί και αφελείς άνθρωποι που παγιδεύτηκαν από την

Πέμπτη, 13 Ιουνίου 2013

Ανόητε χαιρέκακε...

Γιάννης Κότσιρας
Στο δρόμο ακόμη 3.000 άνθρωποι.
Τέλος τα μεροκάματα για ακόμη 3.000 οικογένειες.
Λες πως σε ενοχλούσε που πλήρωνες 4€ το μήνα την ΕΡΤ στο λογαριασμό σου επειδή δεν την έβλεπες. Οπότε καλύτερα να την κλείσουν.
Για να το διευρύνω λίγο αυτό.
Κι εγώ δεν πήγα ποτέ στην Κάρπαθο αλλά τους δρόμους και από δικά μου χρήματα τους έκαναν. Να μην τους έκαναν λοιπόν αφού δεν τους είδα και ίσως να μην τους δω ποτέ.
Και το νερό που πίνει το παιδί σου στο δημόσιο σχολείο να το κόψουν.
Πληρώνεται και από μένα αλλά εγώ δεν έχω παιδί να πίνει από αυτό.
Γιατί να το πληρώνω λοιπόν;
Και τον Στρατό; Τον στρατιωτικό ποιος τον πληρώνει; Γιατί να τον πληρώνω αφού δεν είμαστε σε πόλεμο; Να τον

Τετάρτη, 12 Ιουνίου 2013

Για το καλό του;


Της Μαριαλένας Σπυροπούλου
Εφ.συντακτών 8-6-2013

Για όλα τα πράγματα σπουδάζουμε, εκτός από το σημαντικότερο, που είναι να γί­νουμε μητέρες. Σ' αυτόν τον τομέα, θα μπορούσε κανείς να πει ότι μαθαίνουμε «στου κασίδη το κεφάλι». Πέρα, λοιπόν, από το ένστικτο που σε καθοδηγεί στον τρόπο που θα είσαι με το παιδί σου, υπάρχει μία παράμετρος που εάν δεν τη λάβουμε υπόψη μας δημιουργεί στρεβλώσεις γιατί παράγει διγλωσσία.
Όλο και πιο συχνά ακούω γυναίκες που έχουν γίνει μητέρες να προβάλλουν έμμεσα ή και άμεσα τις δικές τους ανάγκες ως ανάγκες των παιδιών τους, ίσως για να αποτινάξουν την ενοχή της ανεπάρκειας που είναι πάντα ένας υπαρκτός ή φαντασιωσικός εχθρός: «Δεν υπάρχει κανένα πρόβλημα που το αφήνω στη γιαγιά του. Τα πάνε περίφημα». «Δεν πιέζεται το παιδί που αλλάζει τρία-τέσσερα σπίτια μέσα στην εβδομάδα, του αρέσει». «Δεν το παίρνω μαζί μου, για να μην του χαλάσω τη ρουτίνα». «Το θηλάζω μέχρι τα δύο χρόνια γιατί το έχει ανάγκη». Αυτές οι φράσεις θα μπορούσαν να μην τελειώσουν ποτέ. Δεν έχει σημασία να μπούμε στην ουσία τους, για το πόσο ή όχι είναι σωστά όλα αυτά. Ο αναμάρτητος πρώτος τον λίθο βαλέτω, και δεν διεκδικώ αυτό τον ρόλο. Αισθάνομαι

Παρασκευή, 29 Μαρτίου 2013

Ελεύθεροι Κατακτημένοι


Αλκίνοος Ιωαννίδης: «Το 74 κλαίγαμε για τα σπίτια μας, τώρα κλαίμε για τις επαύλεις μας»


Δεν θα πω για τους άλλους. Λίγο με ενδιαφέρει η ποιότητα και η στάση τους σε τέτοιες στιγμές. Ούτε και περίμενα καλύτερη αντιμετώπιση. Όσο και να τους βρίσω, χαϊδεύω τα αυτιά μας και τίποτα δεν αλλάζει.
Θα πω για εμάς, και συγχωρήστε με: Ερχεται η μέρα που η μάσκα τραβιέται βίαια. Η μέρα που το αληθινό μας πρόσωπο φανερώνεται, θέλουμε-δεν θέλουμε, αφτιασίδωτο και τρομακτικά αληθινό. Πρέπει να το κοιτάξουμε, είναι θέμα ζωής και θανάτου. Πρέπει να το ρωτήσουμε, να μας πει ποιοι είμαστε. Γιατί μόνο αυτό γνωρίζει.

Τρίτη, 5 Μαρτίου 2013

Προς μελλοθανάτους…





Θύμιος Καλαμούκης

Είναι υπεύθυνοι οι ψηφοφόροι της ΝΔ, του ΠΑΣΟΚ και της ΔΗΜΑΡ, για τις αυτοκτονίες συμπολιτών μας λόγω κρίσης; Είναι υπεύθυνοι οι ίδιοι ψηφοφόροι, για τον άστεγο που κοιμάται στην είσοδο μιας πολυκατοικίας; Είναι υπεύθυνοι οι ίδιοι ψηφοφόροι για τον ηλικιωμένο που σηκώνει το καπάκι του κάδου για να βρει φαγητό;

ΝΑΙ, είναι υπεύθυνοι. Είναι συνυπεύθυνοι, ηθικοί αυτουργοί αυτής της φρικτής κατάστασης. Είναι συνένοχοι. Και για να μην νομίζετε ότι με μια καταδίκη των άλλων ηρεμούμε, θα σας πω ότι και εγώ νιώθω υπεύθυνος και συνυπεύθυνος και κατά μία έννοια συνένοχος για όλα αυτά που γίνονται, χωρίς την ψήφο μου αλλά με την ανοχή μου. Νιώθω κι εγώ συνένοχος που κάνω λίγα, που συνηθίζω, που δεν τολμώ όσο πρέπει, που συμφιλιώνομαι με την φρίκη. Που δεν έχω γίνει μέρος σε ένα τσουνάμι που θα σταματήσει ΤΩΡΑ, τον εφιάλτη.

Σάββατο, 2 Μαρτίου 2013

Κρυώνω…



Νίνα Γεωργιάδου
GreekRiot
Είμαστε η γενιά που θα μας οικτίρουν οι νεοφιλελέδες μεσόκοποι
επειδή δεν ξέρουμε την τεχνική του πώς να χωνεύεις
τα κάρβουνα για μαγκάλι.
Twitter, Παρασκευή, 1/3/2013
Οι αναθυμιάσεις του μαγκαλιού απλώθηκαν από τη Λάρισα σ’ ολόκληρη τη χώρα.
Μπήκαν μέσα στις παγωμένες σχολικές αίθουσες που τα παιδιά τουρτούριζαν χωρίς θέρμανση και, ευκαιρίας δοθείσης, ο προς αξιολόγηση δάσκαλος τους εξηγούσε τις βλαπτικές συνέπειες του μονοξειδίου του άνθρακα και τις τονωτικές επιδράσεις του κρύου. Γιατί από κάθε γεγονός πρέπει να κρατάς την ουσία και το ηθικόν δίδαγμα. Καλά πάμε, είπαν και αποχώρησαν.
Πέταξαν πάνω από τα κουτιά των άστεγων, που εκείνη την ώρα έκαιγαν τουρτουρίζοντας δυο λάστιχα, μα δεν είχαν λόγο να σταθούν. Ο αέρας τρύπωνε από παντού και αραίωνε τις λιποθυμικές τάσεις. Και πάλι το ηθικόν δίδαγμα σε αρχαιοπρεπή μάλιστα έκδοση. «Ουδέν κακόν, αμιγές καλού». Τυχεροί!
Τρύπωσαν στο πένθιμο σπίτι ενός από τους τρεις χιλιάδες αυτοκτονημένους, μα κι εκεί ένοιωσαν περιττές. Η θηλιά στο ταβάνι, η πεταμένη καρέκλα στο πάτωμα κι εκείνο το γράμμα «δεν αντέχω άλλο», είχαν το σουρεαλισμό μιας παγωμένης φωτογραφίας που δεν τη διαπερνά πια ούτε ο μολυσμένος αέρας.
Τι κρύο!
Πέταξαν πάνω από τις ουρές των άρρωστων που περίμεναν υπομονετικά το γενόσημο και αισθάνθηκαν μειονεκτικά. Οι υπερτασικοί έπεφταν, έτσι κι αλλιώς,  σε υπογλυκαιμικό κώμα από τα αντιυπερτασικά γενόσημα και οι καρκινοπαθείς έλιωναν αβοήθητοι. Έπειτα άκουσαν και τη δήλωση του Σαλμά για την εξυγίανση του ΕΟΠΥΥ και σκέφτηκαν πως αυτός τα καταφέρνει και μόνος του.
Βρέθηκαν ύστερα σε μια σχολή  υγιούς πατριωτικής διαφώτισης, όπου αναλφάβητοι χρυσαυγίτες μάθαιναν, σε παιδάκια εθνικόφρονων οικογενειών, γράμματα χασάπη, μαχαιροβγάλτες δίδασκαν ιστορίες μισαλλοδοξίας και τρόμου, είχαν εκεί κι ένα φούρνο, όπου παρέδιδαν συνταγές κρεματόριου και το κρυφό αυτό σχολειό έβγαζε τέτοια μπόχα, που και οι αναθυμιάσεις του μονοξείδιου έφυγαν τρέχοντας, για να μη ψοφήσουν.
Κρυώνω!
Προσπάθησαν μετά να μπουν στο πρωθυπουργικό μέγαρο, σε μια απέλπιδα απόπειρα, αφού από μακριά ακουγόταν, μεγαλόπρεπος ο λέβητας του καλοριφέρ και το βουητό των κλιματιστικών,  προσφέροντας την αναγκαία θαλπωρή στην εκπόνηση σχεδίων για τη σωτηρία της χώρας. Έπειτα άκουσαν και τη δήλωση του τρίτου και μακρύτερου σκέλους της τρικομματικής κυβέρνησης πως «δεν μασάει η κατσίκα ταραμά» και αποχώρησαν, μην τις καταπιεί κι αυτές αμάσητες.
Συνέχισαν το δρόμο τους ως το συνέδριο του ΠΑΣΟΚ μα και πάλι δεν είχαν λόγο ύπαρξης. Όχι μόνο γιατί ο χώρος κλιματιζόταν στο φουλ αλλά γιατί εκεί ήταν συγκεντρωμένοι πολλοί, ήδη καμένοι, εγκέφαλοι. Έπειτα άφησαν να λειτουργήσουν απρόσκοπτες οι δηλητηριώδεις αναθυμιάσεις που εκλύονταν από το  λόγο του βασιλιά καρνάβαλου. «σήμερα που αρχίζει το συνέδριό μας η ελληνική κοινωνία, ο λαός, ο πολίτης είναι εδώ παρών με τις αγωνίες και τις προτεραιότητές του. Αυτόν σκεφτόμαστε, γι' αυτόν αγωνιζόμαστε, σε αυτόν απευθυνόμαστε».
Πολύ κρύο εφέτος!
Για το προεδρικό μέγαρο ούτε που το σκέφτηκαν. Όλοι το ξέρουν καλά, ακόμα και τα μονοξείδια, πως το φρούριο αυτό της δημοκρατίας είναι απόρθητο και αδιαπέραστο. Έπειτα συνομιλούσαν με τη γέρικη δημοκρατία οι τρεις αρχηγοί και από τις καμινάδες του μεγάρου εκλυόταν ένα επισκοπικό μύρο από τα λόγια του Κουβέλη, μια μάγκικη αποφορά από τα στιβαρά χείλη του πρωθυπουργού και μια τσίκνα καμένου λίπους από τον έτερο των τριών.
Και να τες ξανά, οι δολοφονικές αναθυμιάσεις, πάνω από ένα κανάλι. Κανάλι, όχι μαγκάλι, που λέει και ο Χατζηστεφάνου. Γινόταν, εκείνη την ώρα, σύσκεψη των βασικών διαφωτιστών για το πώς θα χειριστούν  κι αυτό το θανατικό, χωρίς πολλές-πολλές αιτιάσεις. «Εσύ, Όλγα, φόρα το πιο παγερό σου βλέμμα και την πιο ανέκφραστη φωνή μιας κοινότυπης ανακοίνωσης. Εσύ, Γιάννη, σούφρωσε απλά, με σκεπτισμό, τα χείλη κι εσύ Παύλο, ως πάλαι ποτέ αριστερό άλλοθι κάθε βρωμικού ξεπλύματος, σχολίασε μονολεκτικά,  με μια δόση παρηγορητικής συμπάθειας, «θλιβερό».
Από τις περιπτώσεις, δηλαδή,  που και τα μονοξείδια ωχριούν και απέρχονται.
Πέταξαν πάνω από το τελευταίο μπλόκο των αγροτών. Εδώ θα μπορούσε να γίνει κάτι. Είχαν ανάψει φωτιές για να ζεσταθούν και ήταν εύκολος στόχος. Εξάλλου τα μονοξείδια ήξεραν καλά πως, έτσι κι αλλιώς, τους είχαν για πέταμα. Θα κάναμε καλή δουλειά, σκέφτηκαν, αν ήταν σε κλειστό χώρο. Όμως από πάνω τους ήταν ο ανοιχτός ουρανός και τρέχανε τα σύννεφα και οι βοριάδες και διαλυόντουσαν ανήμπορα τα μόρια των μονοξειδίων.
Τράβηξαν κατά τις Σκουριές. Όχι τις αρχαίες. Τις νέες και λαμπίζουσες του χρυσοφόρου Εldorado. Κάτι κωλόπαιδα, ανθέλληνες παρεμπόδιζαν τις επενδύσεις και την ανάπτυξη της χώρας. Το ήθελαν το μονοξείδιο τους αλλά τους άφησαν στη μοίρα του flash roasting που δεν εκπέμπει απλά μονοξείδια. Θα μάθαιναν αυτοί καλά από τα διοξείδια του θείου και τα συμπυκνώματα αρσενοπυρίτη. Πόσο θα παίξουν κρυφτούλι με το άσθμα και τον καρκίνο; Οι αναθυμιάσεις του μονοξειδίου υποκλίθηκαν με σεβασμό στους ανώτερους και αποχώρησαν.
Έχω ξεπαγιάσει. Δε νοιώθω καν τα δάχτυλά μου. Καταπίνω και το σάλιο μού στέκεται στο λαιμό σαν παγάκι. Σκέφτομαι τις μάνες και τουρτουρίζω. «Μη φύγεις, γιε μου, στα καράβια. Να σπουδάσεις. Θα αλλάξουν τα πράγματα. Θα δεις». Τυλίγομαι με μια κουβέρτα. Τίποτα. Ακούω από μίλια μακριά τη νεκροκαμπάνα και τουρτουρίζω. Κάνω να κλάψω κι από τα μάτια μου, αντί για δάκρυα, βγαίνουν δυο παγωμένοι σταλακτίτες.
Έχω γίνει μια σπηλιά.
Νίνα Γεωργιάδου

Δευτέρα, 4 Φεβρουαρίου 2013

Δυο λόγια για τον Αντρέα-Δημήτρη Μπουρζούκο - από έναν καθηγητή του


Όχι, δεν άκουγε heavy metal. Άκουγε ροκ, άκουγε Χατζιδάκι, άκουγε Μότσαρτ. Όχι, δεν ήταν αντικοινωνικός ΣΧΟΛΙΑ (77) 11446       Δυο λόγια για τον Αντρέα-Δημήτρη Μπουρζούκο από έναν καθηγητή του     Λέγομαι Χρήστος Ιωαννίδης. Είμαι καθηγητής στη μέση εκπαίδευση εδώ και 23 χρόνια και υπεύθυνος του περιοδικού "Schooligans" και του μαθητικού φεστιβάλ "Schoolwave". Γνώρισα τον Αντρέα-Δημήτρη Μπουρζούκο για τρία χρόνια (2005-2008). Ήταν μαθητής μου στο Μουσικό Λύκειο Παλλήνης.   Είμαι σοκαρισμένος από την είδηση της εμπλοκής του σε ένοπλη ληστεία. Δεν ξέρω τι τον οδήγησε ως εκεί. Θέλω όμως να μιλήσω για τα τρία χρόνια που τον γνώρισα ως μαθητή αλλά και ως εθελοντή στο περιοδικό.   Ήταν χαρά μου να έχω μέσα στην τάξη παιδιά σαν τον Αντρέα-Δημήτρη. Ήταν ευαίσθητος, ήταν έξυπνος, ήταν ανήσυχος. Όχι, δεν άκουγε heavy metal. Άκουγε ροκ, άκουγε Χατζιδάκι, άκουγε Μότσαρτ. Όχι, δεν ήταν αντικοινωνικός. Ίσα-ίσα ήταν πολύ αγαπητός στους συμμαθητές του.   Και φυσικά είχε και αυτός θυμό μέσα του, όπως όλα τα αληθινά παιδιά που ανακαλύπτουν στην εφηβεία τους την απάνθρωπη και υποκριτική κοινωνία στην οποία ζούμε. Όχι, δεν ήταν κακός μαθητής, ήταν πολύ καλός. Μπήκε και αυτός στο πανεπιστήμιο, γράφοντας μία από τις εκθέσεις-κονσέρβες που του ζητάει το σύστημα. Οι γονείς του ήταν δύο αξιοπρεπέστατοι άνθρωποι.   Ερχόντουσαν τακτικά στο σχολείο να μάθουν για το παιδί τους. Κάποια στιγμή έμαθα από τον Αντρέα-Δημήτρη ότι ο πατέρας του έμεινε άνεργος. Μου το είπε πικραμένος και θυμωμένος.   Δεν ξέρω πόσες αιτίες θυμού προστέθηκαν από τότε. Μπορώ ίσως να φανταστώ αρκετές απ' αυτές, καθώς ζω κι εγώ μέσα σ' αυτήν την Ελλάδα. Απο κει και πέρα, λυπάμαι και ντρέπομαι.   Λυπάμαι για τον Αντρέα-Δημήτρη που πίστεψε, καθώς φαίνεται, στη βία σαν απάντηση στη βία του συστήματος. Ντρέπομαι όμως και για την Ελλάδα που οδηγεί παιδιά σαν τον Αντρέα-Δημήτρη σ' αυτό το σημείο. Ντρέπομαι για τους αστυνομικούς που τον βασάνισαν.   Ντρέπομαι για τους δημοσιογράφους που ήδη τον καταδίκασαν. Και ντρέπομαι για όλους τους ανυποψίαστους πολίτες που θα τον τσουβαλιάσουν μέσα στο κεφάλι τους σαν έναν "τρομοκράτη" και θα προσπεράσουν το παραμορφωμένο από τα χτυπήματα πρόσωπό του για να πάνε στην επόμενη είδηση.   Η παραμόρφωση είναι όλη δική μας.

 Πηγή: www.lifo.gr

Κυριακή, 16 Σεπτεμβρίου 2012

UBUNTU αντί ...ZBOUTSAM

Ένας ανθρωπολόγος πρότεινε το ακόλουθο παιχνίδι στα παιδιά μιας Αφρικάνικης
φυλής: Τοποθέτησε ένα καλάθι γεμάτο ζουμερά φρούτα δίπλα σ' ένα δέντρο και
είπε στα παιδιά ότι όποιο από αυτά φτάσει πρώτο στο καλάθι θα πάρει όλα τα
φρούτα. Όταν τους έδωσε το σινιάλο για να τρέξουν, πιάστηκαν χέρι χέρι και
ξεκίνησαν να τρέχουν όλα μαζί. Ύστερα κάθισαν σ' έναν κύκλο για να φάνε τα
φρούτα. Όταν ρώτησε τα παιδιά γιατί το έκαναν αυτό αφού κάποιο από αυτά θα
μπορούσε να είχε καρπωθεί όλα τα φρούτα, τα παιδιά απάντησαν "UBUNTU" που
σημαίνει «δεν μπορούμε να είμαστε χαρούμενοι αν έστω ένας από εμάς είναι
στενοχωρημένος!» Η λέξη "UBUNTU"στην γλώσσα τους σημαίνει «Υπάρχω γιατί
υπάρχουμε»
 
 
 
 
Έγινε λοιπόν το αντίστοιχο παίγνιο και σε ένα Γυμνάσιο χώρας-μέλους της Ευρωζώνης με την διαφορά ότι το καλάθι δίπλα στο δένδρο περιείχε ένα γυαλιστερό iPod, ένα iPad και ένα iPhone, πάλι με την εξήγηση ότι ο πρώτος τα παίρνει όλα.
Όταν λοιπόν δόθηκε το σινιάλο για να τρέξουν, έπεσαν αγκωνιές, τρικλοποδιές, μπουνιές και τελικά το πιο μεγαλόσωμο παιδάκι έφτασε πρώτο και πήρε και τα τρία gadgets. Ύστερα, μερικά παιδάκια κάθισαν γύρω από τον μεγαλόσωμο συμμαθητή τους και τον παρακολουθούσαν να χειρίζεται τα ηλεκτρονικά καλούδια με θαυμασμό, κάποια άλλα είχαν περικυκλώσει τον ανθρωπολόγο και διαμαρτύρονταν για τους άδικους κανόνες του παιγνίου απειλώντας τον ότι θα τον καταγγείλουν στον Διευθυντή του Σχολείου και στον τοπικό τηλεοπτικό σταθμό, ενώ κάποια άλλα δέχθηκαν μοιρολατρικά την τύχη τους, ψελλίζοντας ότι το όλο παίγνιο ήταν στημένο από ξένα κέντρα εξουσίας.
 
Όταν ο ανθρωπολόγος συνήλθε και επέβαλε την δέουσα τάξη, πλησίασε το παιδάκι που νίκησε και το ρώτησε γιατί κράτησε και τα τρία gadgets αντί να σκεφτεί να κρατήσει το ένα και να μοιράσει τα υπόλοιπα σε δυο φίλους του. Εκείνο, του απάντησε μονολεκτικά 'ZBOUTSAM', που σημαίνει 'Στην ....τσα μου'.
Η λέξη 'ZBUTSAM' στην γλώσσα της εν λόγω χώρας/φυλής σημαίνει 'υπάρχω για να ζω σε βάρος των υπολοίπων, συγγενών, συμμαθητών, ντόπιων ή ξένων και το βρίσκω απολύτως φυσικό'.
Το σχολείο του πειράματος ήταν το 2ο Γυμνάσιο/Λύκειο Χαλ...ονας και η χώρα του σχολείου, η Ελλάδα, έχει ήδη επίσημα χρεοκοπήσει από τις 19.05.2010. Ανεπίσημα δε, πολλά χρόνια πριν.


Τετάρτη, 8 Αυγούστου 2012

Ένας εγκληματίας στην Πάρο




του Νίκου Σαραντάκου
6 Αυγούστου, 2012
Ένας πακιστανός 21 χρονών, μετανάστης χωρίς χαρτιά, συνελήφθη από την αστυνομία για την εγκληματική επίθεση και την κακοποίηση της δεκαπεντάχρονης κοπέλας στη Χρυσή Ακτή της Πάρου. Σύμφωνα με το ρεπορτάζ, ομολόγησε και μάλιστα περιέγραψε και τις περιστάσεις της επίθεσης, ενώ επίσης φαίνεται ότι και τα δείγματα DNA του νεαρού ταυτοποιήθηκαν με το βιολογικό υλικό που βρέθηκε στην κοπέλα. Η διατύπωσή μου είναι προσεκτική, επειδή το τεκμήριο της αθωότητας εξακολουθεί να ισχύει παρά την ομολογία και την ταυτοποίηση του DNA, όσο κι αν για την οικονομία της συζήτησης συμφωνώ ότι σε χαλαρό στιλ μπορεί κανείς να αναφέρεται σε “δράστη” της υπόθεσης, παραλείποντας αυτό το άβολο “ο φερόμενος ως δράστης”. Τα περισσότερα κανάλια (και γενικώς τα ΜΜΕ), βέβαια, δεν φοράνε γάντια κι έτσι αποφάνθηκαν ότι συνελήφθη ο “δράκος” της Πάρου. Τέλος πάντων, δεν είναι αυτό το θέμα μου ούτε περιμένω άμεμπτη τήρηση της δεοντολογίας από τα σημερινά ιδιωτικά κανάλια. Πάντως να θυμόμαστε, έστω και σαν υποσημείωση, ότι ο πρώτος που αποκλήθηκε “δράκος”, ο Αριστείδης Παγκρατίδης, εκτελέστηκε το 1968 (όχι τυχαία επί χούντας) φωνάζοντας πως είναι αθώος (αρχικά είχε ομολογήσει).
Βέβαια, αυτό που προέχει για την υπόθεση της Πάρου είναι να κερδίσει τη μάχη η κοπέλα και να γίνει καλά, και όπως φαίνεται υπάρχουν αισιόδοξες ενδείξεις. Αλλά γι’ αυτό φροντίζουν οι γιατροί στο Αττικόν, εμείς οι υπόλοιποι τίποτα δεν μπορούμε να κάνουμε εκτός ίσως από το να προσευχόμαστε, όσοι έχουμε έφεση σ’ αυτό. Οπότε, ανθρώπινο είναι, σχολιάζουμε την εγκληματική επίθεση και καταριόμαστε το “κτήνος”. Και ανθρώπινο είναι κι αυτό, υποθέτοντας βέβαια ότι η οργή μας ήταν ίδια και τις προηγούμενες μέρες, οργή απέναντι στον όχι ακόμα εντοπισμένο δράστη. Βέβαια, το κακό είναι ότι κάποιοι κάνουν και άστοχες γενικεύσεις, ενώ ακόμα χειρότερο είναι πως κάποιοι λιγότεροι κοιτάζουν, τώρα που φαίνεται πως εντοπίστηκε ο δράστης, πώς θα αντλήσουν πολιτικά οφέλη από το έγκλημα.
Λέγοντας γενικεύσεις εννοώ απόψεις που διάβασα στα κοινωνικά δίκτυα, ότι αφού ο δράστης (ή ο βιαστής, παρόλο που η επίσημη διατύπωση δεν μιλάει για βιασμό) είναι Πακιστανός (το τεκμήριο της αθωότητας πάει περίπατο στα κοινωνικά δίκτυα), αφού λοιπόν ο δράστης του βιασμού είναι Πακιστανός, όλοι οι Πακιστανοί είναι βιαστές ή έστω υποψήφιοι βιαστές. Η γενίκευση, όπως βλέπετε, πιάνει μόνο την ιδιότητα της εθνικότητας. Κανείς δεν είπε ότι επειδή ο (φερόμενος ως) δράστης είναι 21χρονος, όλοι οι 21χρονοι είναι βιαστές· θα ήταν κωμικό.
Αφού όμως θα ήταν κωμικό να πούμε ότι οι 21χρονοι έχουν έφεση προς τα εγκλήματα, γιατί δεν είναι κωμικό να λέμε ότι οι Πακιστανοί έχουν έφεση προς τα εγκλήματα ή προς τους βιασμούς; Η απάντηση που προβάλλεται στα κοινωνικά δίκτυα από φίλους φίλων, είναι ότι η έφεση που λέγαμε “είναι απόρροια μιας κοινωνίας όπου η αξία της γυναίκας τοποθετείται αρκετά παρακάτω από την αξία ενός μουλαριού”. Να το δούμε λίγο αυτό. Θα λέγαμε τάχα ότι ο Κυριάκος Παπαχρόνης, καταδικασμένος για σειρά από βιασμούς και ανθρωποκτονίες γυναικών (κι αυτός χαρακτηρίστηκε “δράκος” από τα μέσα ενημέρωσης), είναι “απόρροια μιας κοινωνίας όπου η αξία της γυναίκας τοποθετείται αρκετά παρακάτω από την αξία ενός τετρακίνητου;” (ε, όχι και μουλάρι -για ποιους μας περάσατε; ).
Όχι βέβαια, απαντάει ο φίλος του φίλου. Ο Παπαχρόνης (ή ο Μπρέιβικ) ήταν ψυχικά άρρωστοι, αρρώστια θα υπάρχει και στις πιο προχωρημένες κοινωνίες (λέει ο φίλος του φίλου). Αλλά αν είναι έτσι, ωγαθέ, πώς ξέρουμε ότι και ο φερόμενος ως δράστης Πακιστανός δεν είναι κι αυτός εξίσου άρρωστος; Ή οι Πακιστανοί δεν αρρωσταίνουν; (οι μαύροι δεν υποφέρουν, δεν νιώθουν τον πόνο, έλεγαν οι δουλέμποροι πριν από καμιά διακοσαριά χρόνια).
Ναι, αλλά οι μετανάστες είναι πάρα πολλοί και η φτωχή Ελλάδα του μνημονίου και της κρίσης δεν μπορεί να τους δώσει δουλειά και να τους συντηρήσει. Συμφωνούμε. Αλλά οι μετανάστες δεν βλέπουν την Ελλάδα σαν τελικό προορισμό, όπως λένε μερικοί που καπηλεύονται το πρόβλημα, επειδή τάχα βρίσκονται σε διατεταγμένη υπηρεσία για να αλλοιώσουν τη δημογραφική σύνθεση της χώρας ή επειδή έχουν μάθει ότι εδώ είναι ξέφραγο αμπέλι. Αν δεχτούμε ότι όσοι απόκληροι του τρίτου κόσμου ετοιμάζονται να μεταναστεύσουν στην Ευρώπη έχουν μια στοιχειώδη ενημέρωση, και στην εποχή μας έχουν, θα ξέρουν επίσης ότι στην Ελλάδα η μεταχείριση όσων οδηγούνται σε κέντρα κράτησης είναι η χειρότερη στην Ευρώπη, ότι το ποσοστό των αιτήσεων ασύλου που εγκρίνονται είναι το χαμηλότερο στην Ευρώπη. Και φυσικά ξέρουν επίσης τη βαθύτατη οικονομική κρίση που μαστίζει τη χώρα. Αν όλα αυτά τα βάλεις στην πλάστιγγα, το υποτιθέμενο πλεονέκτημα της ελληνικής χαλαρότητας εξανεμίζεται: όχι, οι πιο πολλοί νιόφερτοι μετανάστες των τελευταίων 3-4 χρόνων ήρθαν στην Ελλάδα επειδή την είδαν σαν τον προθάλαμο για πλουσιότερες χώρες της Ευρώπης. Και έμειναν εγκλωβισμένοι εδώ εξαιτίας της συμφωνίας του Δουβλίνου.
Άλλωστε, παρόμοια προβλήματα αυξημένων μεταναστευτικών ροών έχουν και άλλες χώρες, ας πούμε η Ισπανία και η Ιταλία -να το αποδώσουμε τάχα στην χαλαρότητα που επικρατεί και εκεί ή ίσως στο μεσογειακό κλίμα -ή μήπως το κοινό στοιχείο είναι πως και αυτές οι χώρες αποτελούν τις πύλες εισόδου στην πλούσια Ευρώπη; Βέβαια, εκεί οι μετανάστες έρχονται από την Αφρική, σε μας πιο πολύ από την Ασία: λογικό είναι, ο καθένας αναζητεί την κοντινότερη πύλη εισόδου. Και το νέο κύμα προσφύγων από τη Συρία, που έχει περίπου προαναγγελθεί, ασφαλώς δεν έχει την αιτία του στις δήθεν χαλαρές συνθήκες που επικρατούν στη χώρα μας. Η μόνη ιδιαιτερότητα της χώρας μας είναι ότι έχει εκτενέστατα και δυσκολοφύλαχτα σύνορα, κι αυτό δύσκολα μπορούμε να το αλλάξουμε. Αν θέλετε να προσθέσουμε ότι και πολλοί στη γειτονική μας χώρα επωφελούνται από την προώθηση μεταναστών, άρα έχουν κάθε λόγο να κάνουν τα στραβά μάτια, θα συμφωνήσω. Αλλά κι αυτό δεν μπορούμε εύκολα να το αλλάξουμε, και ούτε είναι η βασική αιτία.
Διότι βέβαια, οι μεταναστευτικές ροές οφείλονται σε αιτίες πλανητικής κλίμακας, οπότε οι διάφορες επιχειρήσεις-σκούπα που γίνονται κατά καιρούς φοβάμαι πως είναι απολύτως αναποτελεσματικές, αν υποτεθεί ότι δεν γίνονται αποκλειστικά προς το θεαθήναι και για εσωτερική κατανάλωση. Θα μπορούσαν τουλάχιστον να δώσουν μιαν άλλη κωδική ονομασία σε αυτή την επίδειξη βάναυσης ματαιότητας (ή μάταιης βαναυσότητας;), ο Ξένιος Δίας δεν έφταιγε τίποτα.
Και δεδομένου ότι οι μετανάστες έρχονται στην Ελλάδα για λόγους ανεξάρτητους από τις θέσεις, τις απόψεις και τις πράξεις των κατοίκων της χώρας, και μένουν στην Ελλάδα εγκλωβισμένοι λόγω της συμφωνίας του Δουβλίνου, μου φαίνεται πεπλανημένη (ή ανειλικρινής) η στάση ορισμένων που μέμφονται την αριστερά διότι “προστατεύει” τους “λαθρομετανάστες”. Κάποιοι φτιάχνουν το πολιτικό τους μέλλον καπηλευόμενοι αυτό το πρόβλημα, και δεν εννοώ βέβαια μόνο τη Χρυσή Αυγή -αν και η Χρυσή Αυγή έχει κάνει ένα βήμα παραπέρα, στον ανοιχτό και άδολο ρατσισμό, όπως φαίνεται όχι μόνο από την καπηλεία του μεταναστευτικού αλλά και από τον πόλεμο που έχει ανοίξει με τους Ρομά σε διάφορα μέρη της χώρας -οι οποίοι Ρομά, να θυμίσω, δεν είναι μετανάστες, είναι Έλληνες πολίτες με ίσα δικαιώματα. Βέβαια, και κάποιοι αριστεροί έχουν πολύ εύκολο τον χαρακτηρισμό του ρατσιστή, κι αυτό δεν βοηθάει· αν και δεν είναι αποκλειστικότητα των αριστερών αυτή η ευκολία χαρακτηρισμών. Ξέρω πολλούς φιλελεύθερους, που αν τους πεις αριστερούς θα σου κάνουν αγωγή, οι οποίοι είναι εξίσου ή και περισσότερο εύκολοι στους χαρακτηρισμούς του είδους αυτού.
Για τον δράστη, θα προσέξατε, δεν μίλησα πολύ -είναι αρμόδια η δικαιοσύνη· αν αποδειχτεί η ενοχή του συλληφθέντος μετανάστη, αυτονόητα θα του επιβληθεί η αρμόζουσα βαριά ποινή και φαντάζομαι πως όταν κάποτε αποφυλακιστεί (ο Παπαχρόνης, θυμίζω, είναι έξω εδώ και κάμποσα χρόνια) θα απελαθεί στην πατρίδα του. Δεν νομίζω ότι υπάρχει κάτι άλλο άξιο σχολιασμού στην υπόθεση, αλλά αν έχετε άλλη γνώμη ευχαρίστως θα σας ακούσω.
Και βέβαια θα κλείσω με την ευχή να γίνει καλά γρήγορα το κορίτσι. Πριν κλείσω όμως, να ξαναγυρίσω στην “κοινωνία που δεν δίνει αξία στις γυναίκες”. Προσοχή, δέχομαι ότι η θέση της γυναίκας βάσει του ισλαμικού δικαίου είναι μειονεκτική, πράγμα που το θεωρώ απαράδεκτο και στίγμα για τη θρησκεία αυτή και για τα κράτη αυτά, χωρίς να εξαιρούμε το ελληνικό κράτος που διατηρεί επίμονα τη σαρία σε ορισμένες πτυχές του οικογενειακού δικαίου της μειονότητας της Θράκης. Ωστόσο, θα επισήμαινα ότι σε χώρες με μουσουλμάνους κατοίκους, και, για να μην πηγαίνουμε μακριά, ακριβώς στο Πακιστάν, έχει αναδειχτεί γυναίκα πρωθυπουργός με εκλογές, η Μπεναζίρ Μπούτο, ήδη από το 1988, όπως και σε πάρα πολλά άλλα κράτη της Ασίας, είτε με μουσουλμανικό πληθυσμό είτε άλλα, όπως είναι η Χαλέντα Ζία στο Μπαγκλαντές, δυο φορές εκλεγμένη πρωθυπουργός, η Τανσού Τσιλέρ βέβαια στη γείτονα Τουρκία, η Χασίνα Βαγιέντ ή όπως αλλιώς προφέρεται, πάλι στο Μπαγκλαντές, κι αυτή δυο φορές, η Μεγκαβάτι Σουκαρνοπούτρι εκλεγμένη προεδρίνα στην Ινδονησία, για να μην αναφέρω την Ίντιρα Γκάντι της Ινδίας, τη Σιριμάβο Μπανταρανάικε της Σριλάνκας και άλλες τόσες ασιάτισσες και αφρικανές πρωθυπουργίνες και προεδρίνες.
Ενώ στην Ελλάδα, που υποτίθεται ότι η κοινωνία δίνει αξία στη γυναίκα, δεν έχει ποτέ στην ιστορία αναδειχτεί γυναίκα πρωθυπουργός. Το “ελληνίδα πρωθυπουργίνα” είναι ανέκδοτο πολύ πιο τρελό από τον αλβανό τουρίστα της παλιάς εποχής· και όχι απλώς πρωθυπουργίνα δεν είχαμε ποτέ αλλά και οι γυναίκες που ανέλαβαν “βαριά” υπουργεία μετριούνται στα δάχτυλα (του ενός χεριού ενός παλαίμαχου πειρατή), ούτε έχει ποτέ αναλάβει γυναίκα την ηγεσία “κόμματος εξουσίας”. Βέβαια, και σε άλλες χώρες του δυτικού κόσμου υπάρχει έντονη ανισότητα: στη Γαλλία ποτέ δεν έχει εκλεγεί προεδρίνα, ενώ μία μόνο γυναίκα έχει αναλάβει πρωθυπουργός, η Εντίτ Κρεσόν, αλλά όχι ύστερα από νίκη σε εκλογές, παρά με διορισμό από τον Πρόεδρο· όσο για τις ΗΠΑ, το “αμερικανίδα προεδρίνα” ή ακόμα και “αμερικανίδα υποψήφια προεδρίνα” είναι κι αυτό τρελό ανέκδοτο εξίσου με το “ελληνίδα πρωθυπουργίνα”. (Άλλες ευρωπαϊκές χώρες βέβαια, ιδίως οι σκανδιναβικές, είναι πολύ-πολύ μπροστά).
Αλλά στην Ελλάδα το (μη θεσμοθετημένο) ιδιότυπο απαρτχάιντ κατά των γυναικών είναι πολύ εντονότερο, όπως φαίνεται π.χ. από τα χαμηλά ποσοστά γυναικών στη Βουλή (εξαιρείται η παρούσα Βουλή, κυρίως λόγω Σύριζα) ή από το τραγικό θέαμα της σημερινής κυβέρνησης, με μία μόνο υπουργίνα ελάσσονος υπουργείου και μία ανθυφυπουργίνα, επί συνόλου σαραντατόσων υπουργών. Ή, ακόμα περισσότερο, από τις σεξιστικές επιθέσεις που γίνονται, συγκαλυμμένα στα ΜΜΕ και απροκάλυπτα στη μπλογκόσφαιρα, ενάντια σε τόσες και τόσες γυναίκες πολιτικούς, όλων σχεδόν των πολιτικών αποχρώσεων: Ντόρα Μπακογιάννη, Ρεπούση, Διαμαντοπούλου, Κανέλλη, Δούρου, Δραγώνα, Γκερέκου. Οπότε, λέω, δεν νομίζω ότι είμαστε σε θέση ως κοινωνία να δίνουμε μαθήματα σε άλλες κοινωνίες για τη θέση της γυναίκας.
Και βέβαια, να γίνει καλά η κοπέλα.

Κυριακή, 20 Μαΐου 2012

ΕΠΙΘΕΣΗ ΚΑΤΑΤΡΟΜΟΚΡΑΤΗΣΗΣ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ

Συντονισμένη επίθεση κατατρομοκράτησης των Ελλήνων, έχουν εξαπολύσει τραπεζίτες, συνεργαζόμενοι Ευρωπαίοι και Έλληνες πολιτικοί και τα ελεγχόμενα από αυτούς ΜΜΕ.
Πρόκειται για την μεγαλύτερη σε έκταση προσπάθεια εξαπάτησης του Ελληνικού Λαού, των τελευταίων ετών.
Το θηρίο των τραπεζιτών βαριά λαβωμένο από την αποφασιστική ψήφο των Ελλήνων στις πρόσφατες εθνικές εκλογές, προσπαθεί να τρομάξει τους πολίτες με μουγκανητά και κινήσεις των ποδιών και της…ουράς του. Όμως αυτήν την στιγμή κείται ανίσχυρο, αδύναμο για να κουνηθεί. Ωστόσο, οι ευρωπαίοι «εταίροι» μας και οι «Έλληνες» πολιτικοί, συνεπικουρούμενοι ορισμένα ΜΜΕ προσπαθούν να «αναστήσουν» το θηρίο εις βάρος της χώρας και των Ελλήνων.
Μας έχουν κατακλύσει με αισχρά ψέματα:
Ψέμα 1ο : Μπορεί να αποβληθεί μία χώρα από την Ευρωπαϊκή Ένωση, ή την Ευρωζώνη. Η απάντηση είναι ΟΧΙ. Σύμφωνα με την σχετική Ευρωπαϊκή Συνθήκη για την είσοδο ή την έξοδο μιας χώρας από την ευρωπαϊκή Ένωση, απαιτείται ομόφωνη απόφαση όλων των χωρών, συμπεριλαμβανομένης και της χώρας-στόχο.
Ψέμα 2ο : Είναι υπαρκτός ο κίνδυνος να μην πληρωθούν μισθοί και συντάξεις, αν δεν εισπράξουμε τις δόσεις των δανείων; Η απάντηση είναι ΟΧΙ. Τα έσοδα του προϋπολογισμού αρκούν για να καλυφθούν όλα τα έξοδα της Γενικής Κυβέρνησης και οι μισθοί και οι συντάξεις. Αυτό που δεν θα καλυφθεί εξ ολοκλήρου είναι οι τόκοι των τοκογλύφων. Αν διαγραφεί το επαχθές και επονείδιστο χρέος τότε μπορούν να καλυφθούν και οι αναλογούντες στην πραγματική οφειλή τόκοι. Προς επίρρωση των παραπάνω επισυνάπτω την σελίδα 43 του Κρατικού Προϋπολογισμού του 2011 και παραπέμπω και στις δηλώσεις Κατσέλη του Φεβρουαρίου 2012, περί ψευδών ισχυρισμών Βενιζέλου από τον Αύγουστο έως τον Δεκέμβριο του 2011, πως δεν υπήρχαν χρήματα για μισθούς και συντάξεις!
Ψέμα 3ο : Δεν φοβούνται οι ευρωπαίοι, έχουν λάβει τα μέτρα τους; Η Ελλάδα δεν έχει διαπραγματευτικό χαρτί; ΟΧΙ. Δεν είναι θέμα ευρωπαίων αλλά του διεθνούς τραπεζικού συστήματος, το οποίο έχει επενδύσει και τιτλοποιήσει τα μελλοντικά έσοδα από την υπερχρέωση της Ελλάδας. Μία στάση πληρωμών εκ μέρους της χώρας θα τινάξει τον προγραμματισμό τους στον αέρα μαζί και τα χρηματιστήρια. Πέραν του ελλείμματος που θα προκύψει στα ταμεία των τοκογλύφων θα κατρακυλήσει και η μετοχή τους με ζημιά δυσβάσταχτη.
Τέλος παραπέμπω σε άλλες δύο χώρες που ακουμπούν στην Ευρώπη και είπαν όχι στο ΔΝΤ: Την Ισλανδία και την Τουρκία. Και οι δύο μέσα σε τρία χρόνια αφ’ ότου είπαν ΟΧΙ στο ΔΝΤ, παρουσίασαν θετικούς ρυθμούς ανάπτυξης. Και στις δύο περιπτώσεις ασκήθηκαν τρομακτικές πιέσεις και τρομοκρατία προς τους πολίτες τους.
Αποδείχθηκε ότι η απόφασή τους ήταν σωστή.
Ναι λοιπόν στην Ευρώπη αλλά στην Ευρώπη της αλληλεγγύης και όχι στην Ευρώπη της Goldman Sachs.
Ελληνίδες και Έλληνες μην υποκύψετε στους αήθεις-ψευδεπίγραφους εκβιασμούς.

Σάββατο, 19 Μαΐου 2012

Η γάτα του Σύριζα

Έστω, λέμε τώρα, ότι συγκροτείται κυβέρνηση του Σύριζα και καταργεί αμέσως, ως οφείλει και έχει δηλώσει, την πρόσφατη νομοθεσία για τις κλαδικές συμβάσεις, τον κατώτατο μισθό κλπ. Θα έχουμε τότε ακύρωση του μνημονίου στην πράξη με καταφανώς μονομερείς ενέργειες. Έλα όμως που ο Σύριζα, λέει όχι στις μονομερείς ενέργειες (βλ. Δραγασάκης στο Βήμα και στην εκπομπή του Πρετεντέρη σήμερα). Η γάτα του Σρέντινγκερ, δηλαδή, μετατοπισμένη στην πολιτική: Η γάτα του Σρέντινγκερ βρίσκεται σε μία κβαντική κατάσταση, ούτε νεκρή, ούτε και ζωντανή αλλά ταυτοχρόνως και τα δύο, μέχρις ότου ανοίξει κάποιος το κουτί (μέσα στο οποίο βρίσκεται η γάτα) για να δει τι συμβαίνει. Η πρόταση του Σύριζα για το Μνημόνιο βρίσκεται σε μια κβαντική κατάσταση, ούτε ακύρωση, ούτε επαναδιαπραγμάτευση, αλλά ταυτοχρόνως και τα δύο, μέχρις ότου περιμένουμε να δούμε τι μας έχει συμβεί. Όπως σχολίασε ο Αινστάιν, "με αυτό το πείραμα (ή όχι), ο Σρέντινγκερ απέδειξε (ή όχι) ότι στην κβαντική Φυσική όλα είναι πιθανά (ή όχι). Τον ζηλεύω. (Ή όχι)". Θα μπορούσαμε να συμπληρώσουμε "με αυτό το πολιτικό σχέδιο (ή όχι), ο Σύριζα αποδεικνύει (ή όχι) ότι στην πολιτική όλα είναι πιθανά (ή όχι). Μας εντυπωσιάζει (ή όχι)". Θα ψηφίσω Σύριζα επειδή είναι συνεπής (ή όχι) αριστερή (ή όχι) σοσιαλδημοκρατία της οποίας τα αποτελέσματα, στην τρέχουσα συγκυρία της ευρωζώνης, θα είναι μάλλον απρόβλεπτα και ενδεχομένως αποσταθεροποιητικά. Διότι, ως γνωστόν, όχι μόνον η φύση, αλλά και η πολιτική παίζει ζάρια.

 Ηλίας Ιωακείμογλου

Τρίτη, 15 Μαΐου 2012

Aλέκος Αλαβάνος: Για τις εκλογές, το μνημόνιο και το ευρώ




«15 Σημειώσεις στο Πρόχειρο»
για τις Εκλογές, για το Μνημόνιο και κυρίως για το Ευρώ

1.Εκτελεστικό απόσπασμα για τον δικομματισμό στις εκλογές υπήρξε η ίδια η Ευρωζώνη (δεν έχει δοθεί ακόμα η χαριστική βολή). Στις αρχές του χειμώνα, κάτω από τις πιέσεις των αγορών προς το ευρώ και τα ομόλογα ισχυρών πια χωρών του η Γερμανία αποφάσισε και επέβαλε την είσοδο της ΝΔ στην κυβέρνηση της δεύτερης άγριας δανειακής σύμβασης. Ο για δύο χρόνια αντιμνημονιακός ιεροκήρυκας Σαμαράς μέσα σε μια νύκτα κατάντησε μνημονιακός ψάλτης. Η Ευρωζώνη έτσι ναρκοθέτησε το σύστημα του δικομματισμού που, και στην Ελλάδα, εξασφαλίζει την διαιώνιση και την αποσόβηση ακραίων κρίσεων για το σύστημα. Έκαψε την ευκαιρία για ένα δεξιό Ολάντ στη χώρα μας. Αν δεν είχε λειτουργήσει έτσι, το «μόνο νεκρός θα συνεργαστώ με τους μνημονιακούς» θα το είχε προεκλογικά πει, με τον Καμμένο υπασπιστή του, ο Σαμαράς, αυτοδύναμος πια πρωθυπουργός.

2.Ό,τι έκανε σταθερά μέχρι πριν κάποια χρόνια η αμερικάνικη πρεσβεία (που δεν αποκλείεται να ξαναεμφανιστεί σύντομα), δεν μπόρεσαν να το κάνουν οι δεκαπέντε τόσες πρεσβείες της Ευρωζώνης. Είτε, λοιπόν, η Ευρωζώνη αποδεικνύεται, μέσα στις αντιφάσεις και τις αντιθέσεις της, ανίκανη να επεξεργασθεί μια μακροπρόθεσμη πολιτική διασφάλισης της ίδιας της κυριαρχίας της. Είτε η Γερμανία, ως ηγέτιδα του χώρου του ευρώ, με πλήρη επίγνωση των συνεπειών, θυσιάζει την ίδια την άμεση επιρροή της στην Ελλάδα προκειμένου να κερδίσει κρίσιμο χρόνο για την υπεράσπιση της κεντρικής ζώνης του ευρώ. Συμβαίνει μάλλον το δεύτερο, μαζί ενδεχομένως με το πρώτο, και αυτό είναι μια προειδοποίηση για όσους ονειρεύονται ελιγμούς της Γερμανίας σε περίπτωση που ακυρώσουμε τις δανειακές συμβάσεις.
3.Ένας κόσμος μέσα στις φλόγες μιας πόλης που καίγεται «συνωστίζεται» στις παραλίες για να σωθεί. Έτσι ήταν αυτές οι εκλογές, σα σε μια μεγάλη καταστροφή. Η διαφορά είναι τώρα ο καθένας είχε τον χρόνο να σκεφτεί ποιο καράβι θα επιλέξει. Σε αυτό το πλαίσιο ήρθε ο εκλογικός θρίαμβος του ΣΥΡΙΖΑ που η πολιτική του συνήχησε με την ανάγκη της κοινωνίας να γίνει κάτι «τώρα». Εδώ ακριβώς ήρθε και ο δεύτερος θρίαμβος, της αντιμνημονιακής ακροδεξιάς, με τους Ανεξάρτητους Έλληνες και την αποκρουστική ναζιστική εκλογική παρουσία. Στους ταξιδιώτες αυτό που κυριάρχησε την Κυριακή 6 Μαΐου είναι : «να φύγουμε από το καταραμένο λιμάνι (του δικομματισμού και του μνημονίου)». Αυτό που λογικά αρχίζουν και σκέφτονται πια είναι : «σε τι είδους άραγε λιμάνι θα αγκυροβολήσουμε».

4. Θεωρείται το αποτέλεσμα των εκλογών κατακρήμνιση του πολιτικού συστήματος. Χωρίς αμφιβολία οι εκλογές είναι ένα βήμα μπροστά. Για να αρχίσει όμως να κλονίζεται το πολιτικό σύστημα (και δεν μιλάμε καν για το σύστημα εξουσίας οικονομικής, επιβολής «νόμιμης» βίας και πληροφόρησης) απαραίτητη προϋπόθεση είναι να κλονισθούν οι κυρίαρχες απόψεις του μέσα στον λαό. Σκληρός πυρήνας τους σε όλη την μεταπολιτευτική διαδρομή είναι η ένταξη της Ελλάδας στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Την τελευταία δωδεκαετία, και ιδιαίτερα αυτή τη διετία της κρίσης, είναι το ευρώ. Το ευρώ, με αυτή τη λειτουργία του, αμφισβητείται από τον λαό, αλλά ακόμα από μια μειοψηφία όχι μεγάλη. Όταν η αμφισβήτηση γίνει καθολική σχεδόν, τότε στον ορίζοντα θα εμφανισθούν τα πρώτα νέφη της ανατροπής.

5.«Μέσω της αριστεράς κατασκευάζεται η νέα σοσιαλδημοκρατία»: το έλεγαν για τη ΔΗΜΑΡ, τώρα το λένε και για τον ΣΥΡΙΖΑ. Το κεντρικό χαρακτηριστικό της σοσιαλδημοκρατίας ιστορικά υπήρξε η αποδοχή του καπιταλισμού σε συνδυασμό όμως με το κοινωνικό κράτος. Ένας κόσμος της εργασίας και της ανεργίας, στα έσχατα όρια της επιβίωσης, θα καλωσόριζε της σοσιαλδημοκρατία και το κράτος πρόνοιας. Μέσα στα πλαίσια όμως της καπιταλιστικής παγκοσμιοποίησης που εξισώνει όλες τις κατακτήσεις προς τα κάτω, μέσα στο χώρο της Ευρωζώνης που βρίσκεται σε υπαρξιακή κρίση, εντός της περιφέρειάς της που γονατίζει κάτω από τη δημοσιονομική πειθαρχία, σε μια χώρα δεμένη με δουλικές δανειακές συμβάσεις δεν υπάρχει κανένα, απολύτως κανένα, περιθώριο σοσιαλδημοκρατικής πολιτικής. Είτε με την Μέρκελ είτε με τον Ολάντ. Για τα απλά, αλλά πρωταρχικά πράγματα – να έχουν οι νέοι δουλειά, να μη πεινάν οι συνταξιούχοι – χρειάζονται επαναστατικές αλλαγές.

6.Στις δυνάμεις που κινούνται ή θα κινηθούν εντός του μνημονίου και της Ευρωζώνης υπάρχουν κάποιες διαφορές. Ανάμεσα σε αυτούς που είναι ικανοί να επιβάλλουν τις υπαγορευόμενες από την τρόικα «μεταρρυθμίσεις» και σε αυτούς που είναι ανίκανοι. Ανάμεσα σε αυτούς που θέλουν να κάμψουν τη λαϊκή αντίδραση με την πειθώ και σε εκείνους με τα ΜΑΤ κι αργότερα με τον στρατό. Ανάμεσα σε αυτούς που θεωρούν αυτό που γίνεται «καλό» και σε αυτούς που το θεωρούν επιβεβλημένο αλλά μοιραίο «κακό» (κι έτσι αφήνουν μια υπόσχεση για τις μέλλουσες γενιές). Ανάμεσα σε αυτούς που προέρχονται από τη δεξιά κι αυτούς από το κέντρο ή την αριστερά. Καμία όμως από αυτές τις παραλλαγές δεν μπορεί να βγάλει τη χώρα από το τέλμα σε ορίζοντα μιας τουλάχιστον γενιάς.

7.Η «νίκη» του ηττημένου είναι πάντα ένα εντυπωσιακό φαινόμενο στην ιστορία. Σήμερα η δεξιά φαίνεται καταρρακωμένη, η αριστερά με αέρα στα πανιά της. Ο κίνδυνος είναι όμως παρών. Ακόμα κι αν μια δύναμη είναι ηττημένη, ακόμα κι αν τα ελατήρια της είναι τα πιο ταπεινά (να διασωθεί ο αρχηγός της), ακόμα κι αν λειτουργεί επικοινωνιακά και φτηνά, ενδέχεται αυτή να αναδείξει τη βασική σύγκρουση της στιγμής, το γήπεδο όπου κρίνονται όλα (συμμετοχή στην Ευρωζώνη). Αν ο αντίπαλος νικητής, δεν αποδεχθεί τη σύγκρουση, τον οδηγεί σε συνεχείς διαβεβαιώσεις για τις καλές του προθέσεις, σε απανωτές λεκτικές μετατοπίσεις και κυρίως σε δημόσιες δεσμεύσεις για το μέλλον. Ο ηττημένος τότε αποκτά την υπεροχή («ηγεμονία») στις εξελίξεις. Ο λόγος είναι απλός: εδώ (στο ευρώ) κρίνονται τα πάντα και ο λόγος της δεξιάς είναι σαφής: «ναι». Αυτό δεν σημαίνει ότι η δεξιά θα διασωθεί εκλογικά ούτε ότι η αριστερά θα χάσει την εκλογική της ορμή. Είναι δύσκολο το ποτάμι να ξαναγυρίσει πίσω. Σημαίνει απλά ότι ο ηττημένος μπορεί να επιβάλλει την πολιτική, τις αντιλήψεις τις δεσμεύσεις του στον νικητή.

8.«Τα πράγματα γίνονται, δεν λέγονται» ή «λέγονται με δόσεις». Υπάρχει η άποψη ότι αν η αριστερά πει στον κόσμο όλη την αλήθεια (ότι η έξοδος από το μνημόνιο οδηγεί στην έξοδο από το ευρώ) θα χάσει την επαφή της με την κοινωνία. Εδώ όμως διαχωρίζεται η αριστερά από τις άλλες δυνάμεις. Εκείνες παρασκήνια και κόλπα, αυτή αλήθεια και όλη την αλήθεια. Η αριστερά προειδοποιεί με ευθύνη τον λαό. Δεν του λέει μόνο ότι ο δρόμος έξω από το μνημόνιο είναι και δρόμος έξω από το ευρώ, αλλά ότι είναι και ιδιαίτερα επώδυνος, όμως με προοπτική. Του δίνει τη δυνατότητα να επεξεργασθεί την ανησυχία του, που δεν είναι αβάσιμη. Δεν τον αφήνει να βρεθεί σε άγνωστο λιμάνι, να αιφνιδιασθεί, να στραφεί τελικά με μένος ενάντια στους υπαιτίους.

9.Όταν ένα παιδί τρομοκρατείται από τους σκύλους, δεν θα του πούμε ότι δεν υπάρχουν σκύλοι. Θα του πούμε ότι είναι φιλικά ζώα και πολλές φορές σώζουν ανθρώπινες ζωές. Τις περισσότερες φορές ο φόβος που υπάρχει μέσα μας έχει λιγότερη σχέση με την εξωτερική αιτία και πολύ περισσότερη με την εσωτερική μας ανασφάλεια. Όταν το πολιτικό κατεστημένο ξεκινά μια από τις σκληρότερες εκστρατείες φόβου για το ενδεχόμενο αποχώρησης από το ευρώ, η αριστερά δεν θα διαβεβαιώσει ότι δεν υφίσταται τέτοιος κίνδυνος (ούτως ή άλλως υφίσταται εκ των πραγμάτων). Η διαβεβαίωση ή η ταλάντευση θα κάνει ακόμα πιο σκληρή την επίθεση. Με σταθερότητα θα απαντήσει ότι σε σχέση με τη σημερινή ερήμωση της κοινωνίας η έξοδος είναι δυνατότητα και μπορεί να μας σώσει. Και με το πρόγραμμά της θα προσπαθήσει να καθησυχάσει τη δικαιολογημένη ανασφάλεια του κόσμου της εργασίας.

10.Ό,τι καλό φανταζόμαστε, δεν σημαίνει ότι θα γίνει. Αλλά για να γίνει ένα καλό, πρέπει να το φαντασθούμε πρώτα. Αυτό ακριβώς δεν κάνει όλη η αριστερά για το ευρώ. Δεν το κάνει πρώτα από όλους το ΚΚΕ, που παραδοσιακά έχει ταχθεί κατά της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Ας βοηθήσουμε την κοινωνία να φαντασθεί ότι μπορεί να ζήσει με αξιοπρέπεια και ευημερία εκτός Ευρωζώνης. Όχι ρομαντικά και με υπερβολές, αλλά με πλήρη συναίσθηση των δυσχερειών. Ας μιλήσουμε για τις πρωτοβουλίες που είχαν άλλες χώρες σε αντίστοιχη κατάσταση άγριας ύφεσης σαν τη δική μας, πώς αποκόπηκαν από σκληρά νομίσματα, ακολούθησαν πολιτική ενίσχυσης της ζήτησης. Ας πούμε πώς χιλιάδες σημερινοί νέοι άνεργοι – πτυχιούχοι, καλλιτέχνες, ειδικευμένοι, ανειδίκευτοι – μπορούν να βρουν γρήγορα εργασία με καλά μελετημένες πρωτοβουλίες ενός νέου δημοσίου. Ας μιλήσουμε για την ακατανίκητη δύναμη της συλλογικότητας που απαιτείται, όπως παλιά όταν η φωτιά έφτανε στην εκκλησία του χωριού

11.Σε κάποια αμερικάνικα δικαστικά θρίλερ ο κακός δικηγόρος κάνει τον πελάτη του να πάρει πολύ βαρύτερη ποινή παρά αν δεν είχε καθόλου δικηγόρο. Το ίδιο έχει συμβεί στην Ελλάδα με απόψεις που τάσσονται υπέρ της εξόδου από το ευρώ. Ο βασικός συνήγορος δεν πατάει καν στην αίθουσα του δικαστηρίου – το ΚΚΕ, που θεωρεί το θέμα «αποπροσανατολιστικό». ‘Άλλες φορές προσλαμβάνεται η αποχώρηση από το ευρώ ως ένα κομμουνιστικό σχέδιο δεκαετιών που βρήκαμε τώρα την χρυσή ευκαιρία να το επιβάλλουμε. Έτσι το ζήτημα μένει έξω από την κοινωνία, ξένο, δεν συνηχεί με τις μεγάλες ανάγκες της. Η αποχώρηση από το ευρώ σε συνδυασμό με την κατάργηση της δανειακής σύμβασης θα νοηματοδοτηθεί θετικά από τον απλό κόσμο με ένα βασικό όρο: αν γίνει πειστική ως η μόνη απάντηση στον συνταξιούχο που το μηνιάτικο του φτάνει για μια βδομάδα, στο νέο άνεργο που περιφέρεται χωρίς σκοπό, στο μικροκαταστηματάρχη που δεν περνάει πια από τον δρόμο που ήταν το μαγαζάκι του γιατί δεν αντέχει τον πόνο.

12.Η Ελλάδα ήταν στους νικητές του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου γιατί ο Βενιζέλος διείδε την επιτυχία της Αγγλογαλλικής Συμμαχίας, έφτασε μετά λίγα μόλις χρόνια στη Μικρασιατική Καταστροφή γιατί έσφαλε ότι η στήριξή της θα συνεχίζονταν. Σε μια χώρα εξαρτημένη η σωστή ή λαθεμένη εκτίμηση για τις κατευθύνσεις και τα όρια των Μεγάλων Δυνάμεων (από τη δεξιά για να ευθυγραμμιστεί, την αριστερά για να εναντιωθεί) οδηγεί από τον θρίαμβο μέχρι την πανωλεθρία. Αυτό είναι εξαιρετικά κρίσιμο σήμερα. Και με τον Ολάντ και τις προθέσεις του για ανάπτυξη και με ένα «όχι» των Ιρλανδών στο ευρωσύμφωνο, τα όρια τροποποίησης των όρων των δανείων είναι ελάχιστα και σε δευτερεύοντα σημεία, που δεν μπορούν να απαντήσουν στις άμεσες ανάγκες και στην κλιμακούμενη οργή του λαού. Δυνατότητα κατάργησης του μνημονίου δεν υπάρχει παρά μόνο εκτός Ευρωζώνης. Μια λάθος εκτίμηση εδώ για τα περιθώρια ευλυγισίας της Γαλλίας ή της Γερμανίας μπορεί να αποβεί μοιραία.

13.Μια χώρα είτε θα έχει χαμηλούς φόρους είτε θα έχει γενναίες δαπάνες για Παιδεία και Υγεία. Η οικονομία και η ιστορία θέτει τα δικά της διλήμματα, κάθε εποχή, εκεί που πολλοί θα ήθελαν οι δύο πόλοι να συμβιώνουν. Έτσι ακριβώς τίθεται το θέμα «ακύρωση του μνημονίου» και «παραμονή στην ευρωζώνη». Ή το ένα ή το άλλο (κι εδώ περιπλέκεται σε βάθος το πρόβλημα γιατί στην Ελλάδα ένα πλειοψηφικό ρεύμα υπέρ του ευρώ ακυρώνει ένα ακόμη ισχυρότερο πλειοψηφικό ρεύμα απελευθέρωσης από το μνημόνιο). Στο δίλημμα αυτό παρά τους κανόνες της λογικής πέρα από τις δύο μπορεί να εμφανισθεί και τρίτη απάντηση. Η μία είναι η επιλογή της «παραμονής στο ευρώ» με επιβίωση του μνημονίου - τις άγριες επιπτώσεις τις βιώνουμε. Η δεύτερη είναι η «ακύρωση του μνημονίου» με οργανωμένη, προετοιμασμένη και προγραμματισμένη έξοδο από την Ευρωζώνη – πολύ σύντομα θα έρθει η άνοιξη. Η τρίτη είναι η «ακύρωση του μνημονίου» με ανοργάνωτη, απροετοίμαστη και απρογραμμάτιστη έξοδο από το ευρώ, με επιβολή απέξω, με πανικό του λαού, με χάος, με ανεξέλεγκτο πληθωρισμό, με άγνωστη έκβαση – επιλογή χειρότερη και από την πρώτη.

14.«Ήρεμα, ήρεμα κι απλά» γράφει ο Γιάννης Ρίτσος. Αυτό χρειάζεται να κάνει σήμερα η αριστερά. Να συγκεντρώσει όλες τις δυνάμεις της και «ήρεμα και απλά» να πει στον κόσμο: «Εμείς θέλουμε την άμεση και πλήρη κατάργηση των δανειακών συμβάσεων και των νόμων τους. Ήδη ακούμε την Ευρώπη να μας απειλεί με έξοδοι από το ευρώ. Για να μη βρεθούμε στο χάος έχουμε ετοιμάσει το σχέδιό μας για την έξοδο» Πάνω σε μια τέτοια βάση θα μπορούσαν να συνυπάρξουν και οι δυνάμεις που την αποχώρηση από το ευρώ θα την έχουν ως εφεδρικό Σχέδιο Β΄ και οι δυνάμεις που την έχουν κιόλας ως Σχέδιο Α΄ (όπως το Μέτωπο Αλληλεγγύης και Ανατροπής). Με αυτό τον τρόπο όχι μόνο υπάρχει μια ευρεία βάση συνεργασίας, αλλά κυρίως οι εργαζόμενοι γνωρίζουν, ούτε θα απογοητευθούν ούτε θα αιφνιδιασθούν και συμμετέχουν ως συμπρωταγωνιστές.

15.Η αριστερά μπορεί ταυτόχρονα να υψώνεται και να χαμηλώνει. Να ανεβαίνει καλπάζοντας εκλογικά και να αποδομείται ο ριζοσπαστικός πυρήνας των ιδεών και αξιών της, οι διαχωρισμοί «αριστερά», «κέντρο», «δεξιά» να χάνουν τη σημασία τους. Το έχουμε δει στην Ιταλία, το βλέπουμε τώρα στην Κυπριακή Δημοκρατία. Στην Ελλάδα σήμερα οι «απελπισμένοι» αναζητούν αγωνιωδώς ελπίδα από όπου κι αν αυτή προέρχεται. Δεν αξίζει η αριστερά να αφήσει τα πράγματα στο «κορώνα – γράμματα» κι ας φαίνεται ότι αυτή τη στιγμή έρχονται «γράμματα» (κυρίως για τον ΣΥΡΙΖΑ). Η ριζοσπαστική αριστερά μπορεί να αμυνθεί απέναντι στην ευκολία της ίδιας της εκλογικής επιτυχίας. Να μη φοβηθεί το συγκρουσιακό και μετασχηματιστικό της χαρακτήρα. Να κρατήσει τα κοινωνικά της οράματα. Να εντάξει τη θετική συμβολή που μπορεί πια να έχει στα δραματικά προβλήματα του λαού σε μια καινοτόμα αφήγηση ανατρεπτικών αλλαγών σε μια χώρα όχι της Λατινικής Αμερικής, όπου η αλυσίδα ήδη έχει σπάσει από «αδύναμους κρίκους», αλλά της ευρωπαϊκής ηπείρου

Παρασκευή, 11 Μαΐου 2012

Το φάντασμα του Τσίπρα


ΤΟΥ ΚΩΣΤΑ ΒΑΞΕΒΑΝΗ
Ένα φάντασμα πλανιέται πάνω απ’ την Ευρώπη. Δεν είναι το φάντασμα που περιγράφεται στο κομμουνιστικό μανιφέστο. Είναι το φάντασμα του Τσίπρα. Για όσους δεν καταλάβατε ακόμη, η Ευρώπη ολόκληρη -η Ελλάδα σίγουρα- κινδυνεύει από την πιθανότητα ανάληψης της εξουσίας από τον αρχηγό του ΣΥΡΙΖΑ. Ό,τι έφτιαξαν με επιμέλεια τόσα χρόνια οι κυβερνήσεις της Ελλάδας πάει κατά διαόλου. Η χώρα δεν θα είναι η ίδια. Το τιμόνι της δεν θα είναι στα στιβαρά χέρια της Τόνιας Αντωνίου, της Μαριλίζας Ξενογιαννακοπούλου, του καπετάνιου του Τιτανικού Γιώργου Παπακωνσταντίνου. Η καρέκλα της εξουσίας δεν θα τρίζει πια κάτω από το πολιτικό βάρος του Ευάγγελου Βενιζέλου και ο Άκης δεν μπορεί πια να βοηθήσει γιατί είναι φυλακή. Η ευρωπαϊκή προοπτική του Σαμαρά που ατένιζε την Ευρώπη στα προεκλογικά σποτ από τα παράθυρα της Αγιά-Σοφιάς απειλείται να ακυρωθεί. Ο δε Καραμανλής, δεν θα μπορεί να αρθρώσει στο μέλλον ούτε τις 15 λέξεις που είπε μέσα σε 3 χρόνια. Ακέραιοι άνθρωποι όπως ο Παυλίδης, ο Μπασιάκος, ο Δούκας, κάτι κουμπάροι μετά του Παναγιώτη Ψωμιάδη, δεν θα μπορούν πια να προσφέρουν. Όλα θα παραδοθούν στο χάος.
Ποιο είναι το χάος; Φαντάζομαι οι άνθρωποι θα έχουν μισθούς πείνας, οι συντάξεις δεν θα υπάρχουν, οι νέοι θα είναι άνεργοι, οι τράπεζες θα παίρνουν τα σπίτια, δεν θα υπάρχει όραμα και προοπτική, η χώρα θα καταρρεύσει.
Ας σοβαρευτούμε λοιπόν τώρα. Το χάος είναι εδώ. Τρία χρόνια τώρα. Με τα Μνημόνια και τις πολιτικές που εφαρμόζουν. Μπροστά δεν υπάρχει τίποτα. Μόνο χάος. Σε λίγο θα βγάλουμε τα κονσερβοκούτια (αυτά που δεν έβγαλαν οι κομμουνιστές της ψυχροπολεμικής προπαγάνδας) και θα σφαζόμαστε μεταξύ μας για να μοιράσουμε τα λίγα που έχουν απομείνει. Τα Μνημόνια ρίχνουν τη χώρα στην ύφεση και στη συνέχεια η ύφεση χρησιμοποιείται για να παρθούν άλλα μέτρα. Γιατί το κάνουν αφού δεν βγάζει πουθενά; Δεν γίνεται αλλιώς, θα πουν οι αυτοαποκαλούμενοι «ευρωπαϊστές».
Θέλω να δείξουν τα πρακτικά ενός μόνο υπουργικού συμβουλίου στο οποίο πραγματικά εξέτασαν μια άλλη πρόταση για την οικονομία εκτός από την τρόικα και τα επιχειρήματα με τα οποία την απέρριψαν ως μη πραγματοποιήσιμη. Μία μόνο. Δεν υπάρχει γιατί δεν εξέτασαν ποτέ καμιά άλλη πρόταση. Μας έβαλαν στο ΔΝΤ γιατί έτσι ήθελαν.
Υποστήριξαν με κάθε τρόπο πως αυτό είναι το καλύτερο για την Ελλάδα και δεν υπήρχε άλλη δυνατότητα διαπραγμάτευσης. Να όμως που στις πρώτες τους μετεκλογικές δηλώσεις Σαμαράς και Βενιζέλος, για να αποφύγουν τον «σκόπελο Τσίπρα», υποστήριξαν πως πρέπει να κάνουμε επαναδιαπραγμάτευση. Μια επαναδιαπραγμάτευση που πριν από τη απειλή των εκλογικών αποτελεσμάτων υποστήριζαν πως δεν μπορεί να γίνει.
Ουρλιάζουν στα κανάλια πως απειλούνται οι τράπεζες και η ρευστότητα. Πως ο Στρατούλης θα εθνικοποιήσει τις καταθέσεις. Ποια ρευστότητα και αποθεματικά των τραπεζών; Ποτέ δεν υπήρξαν. Οι τράπεζες, χωρίς κανένα θεσμικό έλεγχο, έπαιρναν τις καταθέσεις των καταθετών (αυτές που θα πάρει ο Στρατούλης) και με αυτές έδιναν δάνεια στους ανθρώπους τους και σε δικές τους offshore εταιρείες, οι οποίες μετά εμφανίζονταν να κάνουν αύξηση του μετοχικού κεφαλαίου της τράπεζας. Δεκάρα τσακιστή δεν έβαλαν ποτέ. Καταχράστηκαν χωρίς έλεγχο τις καταθέσεις του κόσμου.
Δεν θέλω να επιχειρηματολογήσω υπέρ του Τσίπρα, του Κουβέλη ή του Καμμένου. Απλώς θεωρώ κατάντια για τη Δημοκρατία να γυρνάμε στη δεκαετία του '50, όταν ο φόβος μη μας πάρουν οι κομμουνιστές τις περιουσίες και τις γυναίκες μας χρησιμοποιήθηκε για να δημιουργηθεί το παρακράτος και να γίνουν οι άνθρωποι υποχείρια. Αυτή η «Δημοκρατία» των εκβιασμών, δημιούργησε το πελατειακό κράτος, τη διαφθορά και τους «εθνικούς» κλέφτες. Αυτές οι τεχνητές απειλές δημιούργησαν την Ελλάδα της υποτέλειας, της Ψωροκώσταινας και τελικώς της αναξιοπρέπειας.
Δεν ξέρω αν ο Τσίπρας μπορεί, και πώς, να κυβερνήσει, αλλά ξέρω καλά, όπως όλη η χώρα, ποιοι μας κυβέρνησαν και πώς. Κυβέρνησε ο Άκης, ο Τσουκάτος, ο Ρουσόπουλος με τις ευλογίες του Εφραίμ και το απολυτήριο εξαταξίου Γυμνασίου και δεν μπορεί ο Τσίπρας ή ο Παπαδημούλης; Φοβόμαστε μήπως μας ρίξουν στο χάος; Και το λένε την ίδια ώρα που χάρισαν δισεκατομμύρια στους Γερμανούς των υποβρυχίων και στη Siemens;
Να σας το πω χοντρά; Κυβέρνησαν πρωθυπουργοί που έπαιζαν playstation στου Μαξίμου και φόραγαν βραχιολάκια ισορροπίας Power Balance και δεν μπορούν αυτοί που έχουν έναν άλλο προβληματισμό; Μπορούσαν υπουργοί που έκαναν τους νόμους περί ευθύνης υπουργών, τους εκλογικούς νόμους, τους νόμους που αμνηστεύουν κλέφτες, υπουργοί που ήταν οι ίδιοι κλέφτες και δεν μπορούν άλλοι;
Γιατί; Γιατί δεν είναι όσο “ευρωπαϊστές” όσο θέλουν τα κανάλια και τα εκδοτικά συγκροτήματα; Απέναντι στα φαντάσματα που επικαλούνται ως επικίνδυνα, προτιμώ την πραγματικότητα που είναι ξεκάθαρη. Μπορούσαν όλοι αυτοί τόσα χρόνια και δεν μπορούν οι άλλοι; Ας απαντήσει ο καθένας μόνος του.
(Δημοσιεύτηκε στον ιστότοπο www.koutipandoras)

Πέμπτη, 23 Φεβρουαρίου 2012

Είμαι 26 χρονών και νιώθω ήδη κουρασμένη...


Αξιότιμη κυρία ****** (Σχολική Σύμβουλος),

  Ονομάζομαι Κ***** Μ******, εργάζομαι στο δημοτικό σχολείου του ***** και διδάσκω στα δύο τμήματα της πέμπτης δημοτικού με το σύστημα της ετεροδιδασκαλίας. Από τα τέσσερα χρόνια που υπηρετώ στην Κρήτη τυχαίνει τα τρία να βρίσκομαι εντός της περιφέρειάς σας, όχι συμπτωματικά καθώς τυγχάνετε της μεγάλης εκτίμησής μου παρακολουθώντας το αξιόλογο και ουσιαστικό έργο σας.
Μου ζητήσατε να συμπληρώσω μία φόρμα με τις επιθυμίες μου όσον αφορά τα γνωστικά πεδία στα οποία θα ήθελα να επιμορφωθώ.
Με αφορμή αυτήν την αίτηση για τις επιμορφωτικές μου ανάγκες παίρνω την ευκαιρία να σας εκθέσω μερικές από τις σκέψεις μου. Τόσα χρόνια, είμαι βέβαιη, πως έχετε ακούσει μερικές εκατοντάδες ιστορίες μαθητών, θα ήθελα όμως στις επόμενες σειρές να αναγνώσετε και τη δική μου ιστορία. Γνωρίζω πως δε σας αφορά ουσιαστικά, θα σας βοηθήσει όμως να κατανοήσετε πως αισθάνομαι αυτήν την στιγμή όσον αφορά τις επιμορφωτικές μου αυτές ανάγκες.         
Πριν από τέσσερα χρόνια, όπως σας προανέφερα, προσγειώθηκα με ένα αεροπλάνο που ξεκινούσε από τη Θεσσαλονίκη στο Ηράκλειο Κρήτης. Παρουσιάστηκα στην πρωτοβάθμια προσπαθώντας να κρύψω τα συναισθήματά μου καθώς άφησα πίσω την οικογένειά μου και τους κοντινούς μου ανθρώπους που με συνόδευαν για μια ζωή.
Ήμουνα μόνη σε έναν ξένο τόπο που για πρώτη φορά ερχόμουνα και όχι από επιλογή. Δεν έπρεπε, όμως να παραπονιέμαι: ο κλάδος είχε ανοίξει, οι δάσκαλοι διορίζονταν άμεσα, ο μισθός υπερβολικά ικανοποιητικός για τη μεσαία αστική τάξη που ανήκει η οικογένειά μου. Τοποθετήθηκα στο δημοτικό σχολείο ******, μετά από δυο βελτιώσεις θέσεων, οπότε έπρεπε και να χρωστώ τη βαθύτατη ευγνωμοσύνη στους συνδικαλιστές που γνώρισα στα σκαλιά της πρωτοβάθμιας και με "γλίτωσαν” από τα δημοτικά σχολεία του νομού που απέχουν περισσότερο από 60 χιλιόμετρα από το Ηράκλειο και με εφοδίαζαν με 2 μόρια. Ο πρώτος χρόνος ήταν εξαιρετικά δύσκολος, ήταν ο χρόνος προσαρμογής. Παρόλα αυτά οπλίστηκα με όλη μου τη θετική ενέργεια και με  αισθήματα αισιοδοξίας. Ήμουνα υγιής και είχα μια δουλειά με ικανοποιητικό μισθό...         
Παρουσιάστηκα διαδοχικά στο δημοτικό σχολείο του **** τη δεύτερη χρονιά -  η συνεργασία μας συνεχίστηκε- μετά ήρθε ο διορισμός μου στο δημοτικό σχολείο της ***** και μαζί με αυτόν ένα νομοσχέδιο που υπαγορεύει πως ο νεοδιόριστος παραμένει για το χρονικό διάστημα των τριών ετών στον τόπο διορισμού του για  λόγους που ποτέ δεν κατανοήσαμε. Έτσι, φέτος επέστρεψα στον **** καθώς είναι ένα σχολείο που το πόνεσα και το αισθάνθηκα ένα κομμάτι μου. Το μόνο που δεν άλλαξε αυτά τα τέσσερα χρόνια ήταν οι στόχοι και τα όνειρά μου.
 
Κατεβαίνοντας στην Κρήτη είχα στόχο να μη σταματήσω ποτέ να διευρύνω τις γνώσεις μου, να ψάχνω νέους δρόμους, νέες παιδαγωγικές μεθόδους. Είχα και εξακολουθώ να έχω όνειρο ένα μεταπτυχιακό και ένα διδακτορικό επάνω στο επάγγελμά μου. Το Ηράκλειο σαν τόπος δυστυχώς δε μου επιτρέπουν να τα υλοποιήσω αυτά.
 
"Δεν πειράζει” λέω κάθε χρόνο "του χρόνου... του χρόνου θα το κάνεις. Ποιος ξέρει, ίσως του χρόνου να είσαι και πιο κοντά στην οικογένειά σου”. "Θα έρθει μια χρονιά που το δώρο Χριστουγέννων ή το δώρο Πάσχα δε θα χρειαστεί να το δώσεις στα αεροπορικά εισιτήρια για να είσαι στο πλάι της οικογένειάς σου εκείνες τις μέρες...”. Τέτοιες σκέψεις περνούσαν από το μυαλό μου τα τρία αυτά χρόνια.         
 
 
 Μέχρι φέτος. Ξαφνικά μου ανακοινώνεται πως ο μισθός μου πέφτει στα 620 ευρώ το μήνα.
 
Ακριβώς το μισό από αυτό που ξεκίνησα. Με αυτά τα χρήματα, πρέπει αυτή τη στιγμή να πληρώσω ένα σπίτι των 300 ευρώ που νοίκιασα για να είμαι εδώ, πρέπει να πληρώσω μία δόση αυτοκινήτου που πήρα για να μεταφέρομαι στα σχολεία που με έχουν στείλει, μία δόση δανείου, τις βενζίνες μου για να πηγαινοέρχομαι στον τόπο που υπηρετώ, τους λογαριασμούς μου και τέλος... να ζήσω.
 
Αφήνω τα συμπεράσματα σε εσάς. Όταν σκέφτομαι πως μια πωλήτρια γνωστής αλυσίδας ρούχων πληρώνεται με 800 ευρώ το μήνα, όταν σκέφτομαι πως αν βγω στο ταμείο ανεργίας και γυρίσω στον τόπο μου θα ζω πιο άνετα, κατανοείτε με τι αισθήματα γεμίζει η ψυχή μου. Αυτό το επάγγελμα δυστυχώς δε μπορεί να γίνει με αυτόν τον μισθό. Ντρέπομαι που δεν έχω τα χρήματα να αγοράσω μπογιές και μολύβια ή τα υλικά για τα πειράματα των μαθητών μου. Ντρέπομαι που μπαίνω με σκυθρωπό ύφος στην τάξη, ντρέπομαι που αυτά τα μάτια με αντικρύζουν κάθε μέρα προβληματισμένη και με ρωτάνε τί έχω... "Πρώτα ο μαθητής”, διατυμπάνιζε το υπουργείο παιδείας πριν ένα δυο χρόνια. Πώς θα είναι καλά ο μαθητής αναρωτιέμαι, αν ο εκπαιδευτικός είναι έτσι όπως είναι τώρα;
 
Με τι διάθεση θα διορθώνω τα γραπτά των παιδιών μου σε καθημερινή βάση; Με τι διάθεση θα ετοιμάζω το μάθημα της επόμενης ημέρας; Πώς θα αισθάνομαι δημιουργική, πώς θα προσπαθώ για το καλύτερο κάθε μέρα, πώς θα έχω όρεξη να επιμορφωθώ από τη στιγμή που δε θα ξέρω αν θα έχω να φάω την επόμενη μέρα χωρίς υπερβολές;...         
 
Είμαι 26 χρονών, έχω τελειώσει δύο ανώτερες σχολές, μιλάω τρεις γλώσσες, κάνω συλλογή από βεβαιώσεις παρακολούθησης σεμιναρίων, ενημερώνομαι συνεχώς για τα παιδαγωγικά δρώμενα και πιστεύω πως αξίζω κάτι καλύτερο. Είμαι 26 χρονών, δεν έχω οικογένεια και δεν έχω σκοπό να κάνω για τα επόμενα χρόνια με τα παρόντα δεδομένα. Είμαι 26 χρονών και δε μπορώ να συντηρήσω τον εαυτό μου. Είμαι 26 χρονών και νιώθω ήδη απογοητευμένη από το επάγγελμά μου και τον κλάδο μου. Είμαι 26 χρονών και αρχίζω να κατανοώ τα καταθλιπτικά, τα άδεια βλέμματα συναδέλφων με πολλά χρόνια προϋπηρεσίας. "Δε μπορεί να ξεκίνησαν με αυτά τα κενά βλέμματα!” σκεφτόμουνα... Λίγο νωρίς δεν είναι για να τους καταλαβαίνω; Είμαι 26 χρονών και νιώθω ήδη κουρασμένη...    
 
      Θα μου πείτε πως πρέπει να αισθάνομαι τυχερή, πως έχω μία μόνιμη θέση που πολλοί θα ζηλεύανε, πως στέκονται στην ουρά του πίνακα εκατοντάδες συνάδελφοι και περιμένουν καρτερικά το διορισμό τους, θα μου πείτε πως πολλοί θα ζηλεύανε τη μονιμότητα της θέσης μου, πως είμαι μόνη μου, φαντάσου κάτι άλλους που έχουν και οικογένειες να θρέψουν... Θα μου πείτε πως η δημιουργικότητά μου δεν έχει να κάνει με τις χρηματικές απολαβές...
 
Γνωρίζω αρκετά καλά τα επιχειρήματά σας. Όταν, όμως, φτάνει κανείς στο σημείο της επιβίωσης κανένα επιχείρημα δεν του φαίνεται ικανοποιητικό. Όταν όλοι αυτοί οι συνάδελφοι έρθουν στη θέση μου, ούτε αυτών θα τους φαίνεται κάτι αρκετό. Κάποιος πρέπει να μιλήσει πριν από αυτούς για αυτούς. Κάποιοι πρέπει να διαβάσουν αυτές τις σειρές κι ας βρισκόμαστε όλοι μέσα σ' ένα γενικό χάος...         
 
Συγχωρέστε με για την αγανάκτησή μου. Σε διαφορετική περίπτωση θα σας έγραφα πάρα πολλές ιδέες μου για γνωστικά πεδία στα οποία θα ήθελα να επιμορφωθώ. Τα όνειρά μου για επιπλέον μόρφωση είναι ακόμα καρφωμένα στο μυαλό μου, γιατί είναι το μόνο που δε μπορούν να μου πάρουν. Όλα τα άλλα τα έχουν κατασχέσει...          
 
Σας ζητώ συγνώμη ειλικρινά που τυχαίνει να είστε εσείς ο αποδέκτης αυτών των σκέψεων, όμως τις τελευταίες εβδομάδες με πνίγουν και έπρεπε με κάποιο τρόπο να βγουν.  Γνωρίζω πως δεν είστε η αρμόδια για τέτοια ζητήματα, όταν όμως μου ζητήθηκε να συμπληρώσω αυτήν την φόρμα χαμογέλασα πικρά. Ένιωσα πως κανείς με  καταλαβαίνει. Ξέρω πως θα έχετε ένα σωρό απαντήσεις και επιχειρήματα, δε θα λύσουν όμως το βιοποριστικό μου πρόβλημα. Θα μείνουν ιδέες και επιχειρήματα.  
 
         Γνωρίζω πως θα περάσουν πολλά χρόνια μέχρι να επιστρέψω κοντά στην οικογένειά μου, γνωρίζω πως δε θα μαζέψω ποτέ τα μόρια για να μετατεθώ έστω σε κάποια πόλη της Β. Ελλάδας αν συνεχίσω να υπηρετώ σε αυτόν τον νομό, γνωρίζω πως το μεταπτυχιακό και το διδακτορικό μου θα πάρουν χρόνια μέχρι να υλοποιηθούν, γνωρίζω πως θα περιπλανιέμαι για πολύ καιρό ακόμα μέχρι να βρω τη βάση μου. Όχι υπό αυτές τις συνθήκες όμως. Αυτό δεν το περίμενα ποτέ...          
 
Μη μου ζητάτε, επομένως, να σας γράψω σε τι θα ήθελα να επιμορφωθώ. Άλλοι είναι αυτοί που πρέπει να επιμορφωθούν σχετικά με το ποιο είναι το αξιοπρεπές βιοτικό επίπεδο ενός εκπαιδευτικού, ενός ατόμου που μεταλαμπαδεύει γνώσεις, αξίες, τρόπους συμπεριφοράς υπό πολύ δύσκολες συνθήκες...                                                                 
 
 
Κ*****  Μ***** - Εκπαιδευτικός