Τρίτη, 28 Απριλίου 2009

η σφαγή των αμνών μετά το Πάσχα.

img_6366-1.JPG


Μετρώντας αντίστοφα, διάγω στοχαστικά τις τελευταίες μέρες της χρονιάς, στο Λύκειο.

Μπρος την παράδοση των θείων εξετάσεων, το καθιερωμένο δράμα των χιλιάδων υποψηφίων που έρχονται σε δυο βδομάδες να τους σφάξουμε στο βωμό της προόδου και της ευημερίας, με έπαθλο την επουράνια φοίτηση σε ΑΕΙ και ΤΕΙ.

17χρονα αρνάκια, που έλυσαν το πρόβλημα χιλιάδων αδιορίστων εκπαιδευτικών με επίπονα ιδιαίτερα, ενίσχυσαν τον μισθό χιλιάδων διορισμένων εκπαιδευτικών,δικαιολόγησαν για άλλη μια φορά την ύπαρξη του ελληνικού εκπαιδευτικού συστήματος , προσέρχονται για την ώρα της κρίσης.

Το αδέκαστο εξεταστικό σύστημα, θα επαναλάβει το σφάξιμο με βαμβάκι,χωρίς σταυρούς και κοκκινίλες, προσφέροντας σάρκα στα υπόλοιπα αδημονούντα θηρία, που δικαιολογούν έρευνα,επιστημονικό κύρος,ανωτάτη εκπαίδευση σε μια χώρα, που δεν την υπολογίζει πια κανείς και πουθενά.

Στα πιο ενδιαφέροντα πρότυπα της ελληνικής κουζίνας, αρνάκι φρικασέ για την ιατρική, ψητό για το μαθηματικό, σούπα για το ΤΕΙ Μεσσολογγίου, ωμό για το σκυλολόι που ψάχνει φτηνή  εργατική  δύναμη, στην αγορά εργασίας.

Όλα μαζί μετά τα μαγειρευτά αρνάκια, πτυχιούχα και μη , στο δρόμο της τραπεζαρίας του ΑΣΕΠ για την μοναδική δουλειά που θεωρείται δουλειά ακόμα , μια θέση στο δημόσιο.Αλλά μόνο ένα στα δέκα, στα είκοσι , στα χίλια ίσως, να περάσει την πύλη για την αιώνια αφασία.

Τα υπόλοιπα θα τροφοδοτήσουν τους πελάτες των μπαρ,των ριάλιτυ,κάθε αντεπαναστατικής βαριεστημάρας.

Δεν θα μπορούν να κάνουν σε κοπάδι ή οικογένεια και για την έλειψη βοσκής θα κατηγορούν τα εισαγόμενα κατσίκια από το Πακιστάν ή την Βουλγαρία.

Μπερδεύω τελικά το σφαγμένο με το ζωντανό αρνί, λέω να σβήσω αυτό το ποστ,αλλά νομίζω  σφαγμένα, ψητά, ζωντανά αρνιά , όλα το ίδιο είναι.

Και εγώ ο λύκος, τα φύλαγα.

Σάββατο, 11 Απριλίου 2009

εθνική φαντασία με ύμνο, αλλά χωρίς μέτρο

φαντάσου λοιπόν την Ελευθερία να κραδαίνει ένα σπαθί με τρομερή κόψη, να κοιτάει τον κόσμο, και εσύ να δεις το βλέμμα της.

φαντάσου λοιπόν αυτή την όψη και τον εαυτό σου σαν δυο παρατηρητές με δυο διαφορετικές πεποιθήσεις.

ο ένας εκτιμάει ότι βιαστικά μετράει τη γή , κάτι δηλαδή σαν κτηματομεσίτης που αγοράζει κοψοχρονιά από εξαθλιωμένο αγρότη.

ο άλλος εκτιμάει ότι καταμετράει όλες τις κατακτήσεις της με βιαιότητα, γιατί πουθενά οι εξουσιαστές δεν αρνήθηκαν  την εξουσία τους τσάμπα και βερεσέ.

όλοι μαζί ανακαλύπτουμε την άγνοια στο πιο πολυτραγουδισμένο ποιήμα της ζωής μας.Με το ζόρι ή εθνοπατριωτικά.

Πολύ θάθελα να ρώταγα τον Σολωμό , όχι τι εννοεί αλλά τι αισθάνεται  σαν ποιητής μπροστά σε ένα λαό που τραγουδάει τον εθνικό του ύμνο, λες και είναι κινέζικος.

Πάντως νοιώθω ότι θα μου συμπαρασταθεί, επειδή και γω τα ρωτάω τι είναι το διοξείδιο του άνθρακα και με κοιτάνε με απορία.

Και θα μου πει σίγουρα ότι όλα αυτά θα καλυτερέψουν με καλύτερα σχολεία και καλύτερους δασκάλους.

( αν εθνικός ύμνος ήτανε το εξίσου δοξασμένο "νάμπερ ουάν" θα υπήρχαν τόσες πολλές απορίες;)


210.jpg


(στη φωτογραφία από τον προηγούμενο παγκόσμιο πόλεμο, φαντάρος κουρασμένος έπεσε κατάμουτρα απο το βιαστικό μέτρημα της γης και δίπλα οι επιζήσαντες βάζουν πασαλάκια για να χωρίσουν τα οικόπεδα ...)

Σάββατο, 4 Απριλίου 2009

άλλη μια απεργία πέρασε...


current.jpg





Αυτή τη φορά είπα να μη ξαναγράψω νευριασμένος πριν, να γράψω μετά.

Είπα να απεργήσω, γιατί το να κάψω τράπεζα δεν με παίρνει.

Είπα να απεργήσω για να έχω ικανοποιήσει το κυκλοθυμικό μου ταπεραμέντο,την ανάγκη να διαμαρτυρηθώ όπως έσβησα προχτές τα φώτα, να χάσω τώρα το επώδυνο 70άρι ..περίπου.

Μια απεργία ...αιμοδοσία στην ελληνική οικονομία , που όπως και οι αιμοδότες είναι μειοψηφία , έτσι και οι απεργοί.

Επειδή όμως συνδικαλισμός σημαίνει εμμονή και επιμονή στην συσπείρωση της πλειοψηφίας των εργαζομένων τότε έχω ...συναισθηματικά προβλήματα.

Ζούμε την εποχή που οι αποφάσεις μπορούν να παρθούν  παίρνοντας υπόψη και τη γνώμη των πολλών.Όλα τα σχολεία έχουν ίντερνετ.Τι λέτε ρε παιδιά να κάνουμε στις 2, Απεργία για αυτό και κείνο;Η απάντηση έρχεται με μιάς.

Η απόφαση για απεργία σταματάει να είναι υπόθεση των ξεκομένων ηγεσιών και γίνεται καθολικό δημοψήφισμα.

Η ατομική ευθύνη μεγαλώνει και  η συσπείρωση γύρω από αποφάσεις που έχεις στοιχειωδώς συμμετάσχει, επίσης.

Η απαξίωση του απεργιακού δικαιώματος είναι πια γεγονός μέσα από τις συνεχείς αποτυχημένες αποφάσεις των ηγεσιών ΑΔΕΔΥ ΓΣΕΕ ΟΛΜΕ ΔΟΕ και πάει λέγοντας, που πιστεύω ότι ακούνε περισσότερο τους πάνω, παρά τους ..κάτω.Οι αποτυχημένες απεργίες είναι αποτέλεσμα επιλογών όχι των εργαζομένων αλλά των ηγεσιών τους (που εκλέγονται και αυτές απαξιωτικά κάποιες μέρες αργιών-διακοπών των υπηρεσιών)

Απεργία  στον ιδιωτικό τομέα μοιάζει με ανέκδοτο απο τα παλιά, στον δημόσιο όποιοι κάνουν ακόμα την κάνουν επειδή τους έχει εξασφαλισθεί σε αυτούς η μονιμότητα και στο κράτος η απεργιακή επιχορήγηση από τους απεργούς.Σιγά το πρόβλημα που δημιουργώ στο σχολείο, που έτσι κι αλλιώς θα βγάλω  την ύλη, έτσι κι αλλιώς τα παιδιά τρελαίνονται να χάνουν μάθημα,χάνονται δεκάδες ώρες και χωρίς απεργία και δεν νοιάζεται κανείς και ...λοιπά...

Η κρίση δεν αντιμετωπίζεται με κελεύσματα ορθοδόξων ινστρουχτόρων και εικονομάχων οπορτουνιστών.Την κρίση πρέπει να την βιώσει κάποιος για να τον κινητοποιήσει.Η κυβέρνηση μετά τα τελευταία δείγματα των κινητοποιήσεών μας θα προχωρήσει άνετα στο κόψιμο μισθών, συντάξεων, εφάπαξ , γιατί βλέπει ότι δεν έχει να φοβηθεί τίποτα.Το χαλί είναι στρωμένο, από την αποδυνάμωση του συνδικαλιστικού κινήματος εδώ και χρόνια που έγινε είτε βλακωδώς είτε μεθοδευμένα και την άρνηση κάθε αντίστασης .

Σίγουρα η προοπτική να διεκδικούμε μια καλύτερη οικονομικά ζωή είναι ένας στόχος , όπως και το να διεκδικούν οι πεινασμένοι το φαί των χορτάτων,  χωρίς να έχουν κατ' ανάγκη πολιτική καθοδήγηση.Δεν περνάει κρίση ο καπιταλισμός, περνάμε και μεις μαζί του.Με όλες τις δομές που φτιάξαμε για να τον στηρίξουμε.

Και τώρα που και οι δομές καταρέουν η απλότητα των κινητοποιήσεων για μια άλλη ζωή , θα μας εκπλήξει.